Modern, sürdürülebilir ve öykü odaklı dizaynlarıyla öne çıkan Lug Von Siga, Anadolu’nun kültür zenginliğini alıp öteki bir lisana eviriyor. Markanın kurucusu Gül Ağış “Her motif bir şey anlatıyor. Nişanlıya yapılan, askere giden sevgiliye gönderilen… Biz motifi değil, onun tabir biçimini alıyoruz” diyor. Bu motiflerle anılmanın büyük bir gurur olduğunu da ekleyen Ağış nasıl yola çıktığını anlattı.

◊ Lug Von Siga nasıl doğdu?

Yurtdışında çalıştığım markalarda en çok dikkatimi çeken şey, yabancıların bizim kültürümüze duyduğu ağır meraktı. İstanbul’a, motiflere, renklerimize… O devir Kapalıçarşı’dan kumaşlar, örnekler taşıdığımı hatırlıyorum. Bir defilede ‘İstanbul’ temasıyla çalışmıştık ve kreatif yöneticim bana daima “Bu zenginlik senin geninde var” diyordu. Birtakım şeyler hakikaten içgüdüsel geliyor. Renk seçimi, dokularla kurduğun münasebet… Öyküm biraz bu türlü başladı.

◊ Kültürümüze ve el işçiliğine ilginiz çocukluktan gelen bir şey mi?

Kesinlikle. Babam Tokatlı, biz Selanik göçmeniyiz. Çocukken bayramlarda Tokat’a giderdik, orada oyalar yapmayı öğrenirdik. Mekik, tığ, dantel… Bir şeyi sahiden anlayabilmek için onun içinden geçmelisiniz. O yüzden buna biraz epigenetik diyorum. Bir hafıza var. Ve o hafıza, yaptığınız işe yansıyor.

‘ASIL SIKINTI İSTİHDAM’

◊ Bugün birçok marka Anadolu motiflerini kullanıyor. Siz bu yaklaşımı nasıl değerlendiriyorsunuz?

Bizim emelimiz Anadolu’yu kopyalamak değil. Tam aksine
o zenginliği alıp öteki bir lisana evirmek. Zira Anadolu esasen çok yaratıcı. Onu teğe bir almak yerine, onun içindeki lisanı anlamak ve yine yorumlamak gerekiyor.

◊ Zanaatkârlarla çalışma süreciniz nasıl ilerliyor?

Tokat’ta, Amasya’da, Sinop’ta… Farklı kentlerde bayanlarla birlikte çalışıyoruz. Lakin asıl sıkıntı yalnızca üretim değil, istihdam yaratmak. O bayanlar kazansın, üretmeye devam etsinler. Daha evvel hiç yapılmamış teknikleri deniyoruz. Mesela örgü ayakkabı… Bazen olmuyor, bazen şahane sonuçlar çıkıyor.

◊ Üretim süreçlerinde sizi en çok etkileyen şey ne oldu?

Anadolu’daki hürmet kültürü. Mesela bir teknik Sinop’a aitse, Tokat’taki usta onu yapmayı kabul etmiyor. “Onu Sinop’ta yaptır” diyor. Bu beni hakikaten çok etkiledi. Zira biz kentte her şeyi yapabileceğimizi zannediyoruz. Lakin aslında o bilgiye hürmet duymak gerekiyor. Motifleri değil, o saygıyı kopyalamalıyız.

◊ Motiflerin ardındaki kıssalar de çok güçlü…

Evet, her motif bir şey anlatıyor. Nişanlısına yapılan, askere giden sevgiliye gönderilen, kaynanaya söylenemeyen kelamların işlendiği motifler… Münasebetiyle o motifleri alıp rastgele kullanmak bana hakikat gelmiyor. Biz de motifi değil, onun söz biçimini alıyoruz. Yani lisanı dönüştürüyoruz.

◊ İpek Yolu referansınız da bu öykünün değerli bir modülü…

Evet, şu an üzerinde çalıştığım anlatı aslında İpek Yolu. Çin’den başlayıp Semerkant’tan geçen, Anadolu’ya ulaşan o yol. Ben Semerkant’a gittim, oradaki izleri araştırdım. Anadolu’yla nerede kesişiyor, nerede ayrışıyor… Zira bu yalnızca bir motif sıkıntısı değil. Bu bir kültür transferi. O yolu takip ettiğinizde yalnızca kumaş değil, zevkler, estetik anlayışlar, hayat biçimleri de taşınıyor.

◊ Anadolu’yu yalnızca Türkiye’yle de sınırlamıyorsunuz…

Evet zira Anadolu çok daha fazlası. Bir medeniyet alanı. Sicilya’ya gidiyorsunuz, “Bu bizde de var” diyorsunuz. Onlar da size tıpkı şeyi söylüyor. Zira aslında hepimiz birbirimize sandığımızdan daha yakınız.

◊ Son koleksiyonunuz Heritage bu yaklaşımın bir devamı mı?

Evet. Heritage’ta ‘From Istanbul With Love’ (İstanbul’dan Sevgilerle) referansı vardı. Ancak asıl sorduğum soru şuydu: Biz kıymetlerimize ne kadar sahip çıkıyoruz? Çekimi Ayasofya’da yapmak istedim lakin olmadı. İstanbul Arkeoloji Müzesi’nde yaptık. Orada inanılmaz kıssalar var. Mesela heykellerin burunlarının kırık olması… Ruhun kokuyla var olduğuna inanıldığı için. Bu ayrıntılar koleksiyonumun öyküsünü de tamamlıyor.

◊ Globaldeki karşılığı nasıl?

Amerika, Londra, İtalya ve Ortadoğu satış noktalarımız var. Globalde olmak benim için çok pahalı. Türk dizayncı olarak, bu motiflerle anılmak büyük bir gurur.