Işıl Ayman’la (21) tanıştığımızda ‘Taht Oyunları’ (Game of Thrones) dizisindeki Bahta Stark karakteri geliyor aklımıza. Yalnızca kızıl saçları değil ortalarındaki benzerlik. Konuştukça anlıyoruz ki kendi çizdikleri yolda yürüme konusundaki kararlılıkları da benziyor. Küçük yaşlarda müzikle tanışan, 11-12 yaşlarında YouTube’a içerik üretmeye başlayan genç müzisyen bu yıl peş peşe çıkardığı ‘Aşk Değil Bağımlılık’, ‘Lüzumsuz’ ve ‘Seviyorum Ulan’ müzikleriyle güçlü adımlar attı. Anne ve babası da müzisyen olan Ayman’la bir ortaya geldik, müzikal seyahatini konuştuk.

◊ Hiç o denli “Seviyorum ulan” diyecek birine de benzemiyorsunuz. Nasıl çıktı bu müzik?

İlk dinleyenlerden “Ah ne kadar tatlı bir aşk şarkısı” üzere yansılar alıyorum. Lakin özünde şarkıyı “Birbirimize sevdiğimizi söylemeyi mi unuttuk acaba” dediğim bir devirde yazdım. Artık bağlantılar, bütün dinamikler güya biraz daha kurallardan ibaret olmuş üzere hissediyordum. Ve şöyle bir etrafa bakıp dedim ki: ‘Niye bu oyunlar, kurallar, palavralar? Bunların hiçbirine gerek yok.’ Şayet birini seviyorsam, sevdiğimi gösterebildiğim kadar o bağın içindeyim. Kendimi tutup, kurallara ve oyunlara kendimi adadığım vakit zati sevmiyorumdur. Ve nitekim seviyorsam da “Seviyorum ulan” diye bağırmam gerekiyor.

◊ Müziğin aranjörü anneniz Oya Erkaya Ayman, prodüktörü de babanız Serkan Ayman. Anne ve babanın müzisyen olması nasıl bir durum??

Ailenin müzisyen olması çok hoş lakin konuta iş götürüyor üzere de oluyorsunuz. Sabah kahvaltıda iş, akşam yatarken iş… Olağanda ailenize gidip “Ben müzisyen olacağım” dediğinizde onlar bir sorgulamaya girer. Aileniz müzisyen olunca siz kendinizi sorgulamaya başlıyorsunuz. O denli bir dinamik var üzere. Çok yanılgı yapma lüksünüz olmuyor, sanırım bu açıdan başta biraz zorlandım. Fakat sonra artılar ve eksiler birbirini dengeliyor.

◊ Sözlerle aranızın yeterli olduğunu biliyoruz. Nasıl kelam yazıyorsunuz?

Neredeyse yazmayı öğrendiğimden beri günlük tutuyorum. Başta “Bugün uyandım. Annemlerle kahvaltı ettik” üzere. Daha 7 yaşındasın, öbür ne yazabilirsin ki… Sonrasında daha şuur akışı üslubunda. Yani hislerden ibaret sayfalar. Tam olarak ne vakit müzik kelamlarına dönüşmeye başladığınıysa tam hatırlamıyorum. Tabiatıyla oldu. Sonuçta ben de herkes üzereyim; âşık olmuş, kalp kırıklığı yaşamış, üzülmüş, keyifli olmuş, hayatla savaşmış, barışmış olağan bir genç kızım. Tek farkım bunları müzik yazarak lisana getiriyor olmam.

◊ Üreten müzisyenlerin kendilerini geliştirmesi de kıymetli. Siz nelerden besleniyorsunuz?

Çocukluğumdan beri müşahede konusunda meraklı olduğumu fark ediyorum. Biri bir şey yaşadıysa anlatsın ve ben onu dinleyeyim. Ve onu başımda tüm sekmeler açık biçimde dinliyorum. Bazen yorucu da oluyor fakat buna alışmışım. Bir yandan da bir şey yaşadıktan sonra, sabah kalktıktan akşam yatana kadar kendime soru soran biriyim. Bu da çok yorucu bazen. Hani o kadar da insan kendini deşmemeli. Lakin işte deşince de bir yandan işin üretim kısmına yararı oluyor. Yazmak hayatımın içinde sabah kalkıp diş fırçalamak üzere bir şeye dönüştü.

◊ TikTok’ta müziklerin patladığına şahit oluyoruz. Lakin güya birçoğu sahicilikten uzak…

Şu an sanırım hepimiz vakit zaman birebir tuzağa düşüyoruz; bir cümle olmalı ve onu toplumsal medyada parlatabilmeliyiz… O tarafa biraz daha fazla ağırlaşıp asıl kıssayı, özünde kalbimizde ne yaşadığımızı unutabiliyoruz. Bu vakit zaman kendime de hatırlatmaya çalıştığım bir şey. Sonuç olarak olağan ki işin sayıyla ilgili olan taraflarını da hepimiz düşünmek zorundayız.

◊ Hayatta neler sizi motive ediyor?

Sabah uyanıp penceremi açabiliyor olmak beni çok motive eden bir şey. Onun dışında vakit zaman değişiyor; bazen müzik, bazen arkadaşlarım. Küçük bir etrafım var. Çok kalabalık sevmem. En yakın arkadaşlarımın çok müzikle alakası yok genelde. Bazen kendimize nefes boşlukları yaratmamız gerekiyor.

◊ Diğer ilgi alanlarınız var mı?

At biniyorum. Atlarla vakit geçirmeyi seviyorum. Çiftliğin o genel kokusu beni çocukluğuma götürüyor. Dedem kendi çapında bahçeyle, hayvanlarla uğraşmayı çok seven biridir.

◊ Seyahat etmeyi seviyor musunuz? Favori kentiniz var mı?

Roma’ya gittim, birinci gün “Güzelmiş ancak…” dedim fakat ikinci gün bir vurdu. Arkadaşımla neredeyse bütün sokaklarını beş gün içinde yürüdük. Resmen âşık oldum… Marmaris’e bir tık uzaklıkta tatlı bir kasabada doğmuşum. Annem ve babam tatile gidiyorlar oraya. Annem denizde yüzerken, ben 7 aylıkken doğumum başlıyor. O kasaba sonları içinde bir antik kent de var. Sanırım Roma bana orayı hissettirdi. O enerjiyi aldım.

◊ Müzik dünyasında bırakmak istediğiniz tesir nedir?

İz bırakabiliyor olmak çok isterim. Her ne kadar yazıyor olmak bu işin başladığım ve sevdiğim tarafı olsa da bir şarkıyı yayımladığımız vakit en kıymetlisi bir insanın kalbine dokunması oluyor. “Işıl ben de bu türlü şeyler yaşadım”, “Gece ağlarken dostum oldu”… Bu yorumlar çok değerli.

◊ Sonbaharda albümünüz geliyor. Yazın yeni tekli çıkacak mı?

‘Seviyorum Ulan’la ilgili beşerler şaşırıyor, “Sen memnun müzik mı yaptın” diyor. İnanın ben de şaşırıyorum. Gelecek iki müzik da bu türlü kıpır kıpır aşk müzikleri.

◊ Bu aşk müziklerini yazdıran biri mi var?

Çoğu aslında tıpkı bireye. Biten başlayan, biten başlayan bir bağlantı… Artık yazdığım müziklere bakıp “Ne kadar hoş duygularmış” dediğim bir süreçteyim. Tekrardan o âşık olma hissini yaşadığımda tekrardan öbür aşk müzikleri da yazacağım. Şu an elimdekilerle hayatıma devam ediyorum diyebilirim (gülüyor). Hayatta da her vakit âşık olabileceğimize inanıyorum bu ortada. Onu da eklemek istiyorum. Aşk çok hoş bir şey.

‘Müzikal olarak kimsenin kızı üzere davranmıyor’

Işıl Ayman’ı annesi Oya Erkaya Ayman ve babası Serkan Ayman’dan dinledik.

◊ Işıl’ın anne ve babası olmanın yanında müzikal seyahatinin da bir parçasısınız. İkisi ortasında dengeyi nasıl sağlıyorsunuz?

Evde kızımız, stüdyoda sanatkarımız ve bu dengeyi çok düzgün yönetmek gerekiyor. Olağan yıllardır bu kesimin içinde olduğumuz için bazen anne-baba refleksiyle korumak istiyoruz, bazen de profesyonel tarafta en acımasız tenkitleri yapıyoruz birbirimize. Lakin galiba Işıl’ın en sevdiğimiz tarafı da bu; duygusal olarak bizim kızımız olsa da müzikal olarak kimsenin kızı üzere davranmıyor. Fikrini savunuyor, gerekirse hepimize karşı çıkıyor.

◊ Bize biraz meskendeki Işıl’ı da anlatır mısınız?

Evdeki Işıl müziklerdeki kadar dramatik biri değil aslında. Daha çok ‘Seviyorum Ulan’ ya da ‘Yolu Açın’daki gücüne yakın; sevinçli, yüksek güçlü, ortamın havasını değiştiren biri. Sanırım bizi en çok şaşırtan şey şu oluyor: Günlük hayatta bu kadar müspet olan kızımızın o derin duygusal tarafıyla bazen biz bile müziklerinde tanışıyoruz. Zira o tarafını çok dışarıda yaşayan biri değil. Kendi özel alanına ve yalnız kaldığı vakitlere çok bedel verir. Müzikler da aslında o denli anlarından çıkıyor muhakkak ki.