Kadın Voleybol Ulusal Kadromuz, tarihinde birinci sefer Dünya Şampiyonası finaline çıktı. Birinci kere o büyük sahnedeydik ve 85 milyona gümüş madalya armağan ettik. Gururluyuz, zira tarihe geçtik. Burukluk da var zira altını parmaklarımızın ortasından kaçırdık. Olimpiyat ile VNL zaferlerinin akabinde tarihi bir üçlemeyi tamamlayan İtalya’ya tebrikler. Bu muvaffakiyet, sadece güçlü bir neslin değil, Velasco ile uzun vadeli planlamanın da meyvesi oldu.

RÜYA KADRODA VARIZ

Bizim tarafımızda ise apayrı bir kıssa yazıldı. Kaptan Eda Fazilet, hem saha içinde hem saha dışında liderliğini kristalleştirdi. Vargas, turnuvanın en skoreri oldu. Her ikisi de turnuvanın hayal ekibine seçilerek Türk voleybolu için gurur tablosunu tamamladı. Karşı cephede ise De Gennaro, voleybolda alınabilecek tüm madalyaları toplayıp dünya şampiyonluğu ile ulusal grup mesleğine veda etti.

YAPRAK VE DERYA UNUTULDU

Ama kabul etmek gerekir ki finalin akışında teknik takımın eksiklikleri de belirleyici oldu. Anlık kararların verilmemesi, rotasyon atılımlarının gecikmesi ve oyunun momentumuna vaktinde müdahale edilememesi, sonucu etkiledi. İşte bu ayrıntı, altın fırsatın elimizden kayıp gitmesinde kıymetli bir hisse taşıdı. Smaçör ritmimiz aksarken Yaprak ve Derya üzere isimlerin unutulması…

SENDROMSUZ GÜMÜŞ

Psikolojik literatüründe ‘gümüş madalya sendromu’ olarak bilinen bir gerçek var: gümüş madalya alanlar birden fazla vakit bronz alanlardan daha mutsuz hisseder. Zira bronz, ‘kazandım, kürsüye çıktım’ sevincini; gümüş ise ‘kaybettim, altını kaçırdım’ burukluğunu taşır. Evet, biz de bugün tıpkı çelişkiyi yaşıyoruz. Ama bu klişeyi aşan bir gerçek var: birinci defa buradaydık. Ve bu final, Türk voleybol tarihinden asla silinmeyecek. Spor klişesi der ki: “İkinciler hatırlanmaz.”

Ama birtakım ikincilikler vardır ki, bir ülkenin kolektif hafızasında altın kadar pahalıdır. Bizim Dünya Şampiyonası finalimiz işte tam da bu türlü bir eşik oldu.

Ve Nazım Hikmet dizeleriyle bitirelim: “En hoş deniz: Şimdi gidilmemiş olandır. En hoş günlerimiz: Şimdi yaşamadıklarımız.” Dünya Şampiyonası bizim gidilmemiş denizimizdi. Ve bugün orada tepeye çok yaklaştık.

Şimdi önümüzde yeni ufuklar, yeni denizler, yeni zaferler var. Emeklerinize sıhhat ekip. Gurur duyuyoruz sizlerle!