Hep çok kibar ve nahif. Yeni jenerasyonu ve işleri sıkı takip ediyor. Ve daima değişmeden çok hoş kalmayı da başarıyor. “Geceleri buzdolabında yatıyorum” diye espri yapıyor ve ekliyor: “Makyajla asla yatmıyorum. Besleyici bir nemlendirici kullanıyorum.” Perihan Savaş’la başlıyoruz muhabbete…

◊ Sinema üzere bir hayatınız var… O yüzden mümkün olduğunca her şeyi konuşalım istiyorum. Sizce hayat öykünüz sinemaya aktarılsa tipi ne olurdu?

Filmler başlamadan evvel ihtarlar çıkıyor ya; şiddet, kaygı, güldürü, dram… Benim hayatımda hepsi olurdu, içinde her şeyi barındırırdı.

◊ Fon müziği ne olurdu?

Her yaşanmışlıktan sonra daima aklıma Şebnem Ferah’tan ‘Sil Baştan’ geliyor.

◊ Her kezinde pak sayfa açabilmenin sırrı ne?

Geçmişle yaşamaya kalkarsam yaşayamam. Bunu da kendimi telkin ede ede, yardım ala ala becerdim.

◊ Birinci sefer 5 yaşında Kent Tiyatroları’nda bir çocuk oyununda sahneye çıkmışsınız. Genelde röportajlarınızda sert bir anneniz olduğunu söylemişsiniz. Nasıl müsaade verdiler?

Annemin arkadaşı Suna (Pekuysal) Abla’ydı. Bir gün “Bu çocuğun gözünde bir ışık var, tiyatro yapması lazım, onu tiyatroya götüreceğim” diyerek beni götürmüş. Annem tutucuydu fakat babam o denli değildi, diş tabibiydi. Daha sıcak bakıyordu. Zati bir periyot oyunculuk yapmak istemiş. Fakat kapıda heyecandan bayılmış. Beni çok destekledi. Annem de sonrasında beni hiç yalnız bırakmadı.

◊ Sert bir anneyle büyümek size nasıl yansıdı?

Annemle çok tartışırdık, ondan korkardım da. Birinci flörtümü falan babama söylemişimdir.

◊ 13 yaşında bir evlilik yaşamışsınız. Evlendiğiniz kişi 21 yaşındaymış. Sizi aileniz mi zorladı? Yoksa baskıdan kaçmak için mi?

Baskıdan kaçmak için… Babamla her şeyi paylaşıyorduk fakat sonuçta annemin dediği oluyordu.
O yüzden beni istemeye geldiklerinde başımda bir şimşek çaktı, ‘İnce çorap giyeceğim, makyaj yapabileceğim, sokağa çıkacağım. Annem bana karışamayacak’ diye düşünüp “Tamam” dedim. Aslında evliliğimiz çok formalite icabı oldu. Evlendiğim kişi askeri tıpta okuyor, askeri okuldan çıkmak istiyordu. Çıkabilmesi için evlenmesi gerekiyordu; okuldan atıyorlardı. O yüzden “Evliliği erkene alalım fakat herkes kendi meskeninde yaşasın” dediler. Hatta “Okulları bitince Almanya’ya masraflar, Perihan’da orada oyuncu olur” deniyordu.

◊ Lakin nikâh kıyılmış ve işler değişmiş sanırım…

Evet, o kendi konutunda, ben kendi konutumda kalmama karşın bir gün bana “Tiyatroda oynamanı istemiyorum” dedi. Kıyamet koptu. Babama “Bitti. Ben istemiyorum” dedim. Mahkemeye başvurduk, hâkim çabucak boşadı.

◊ Babanız nasıl müsaade verdi bu türlü bir evliliğe?

Ben istiyorum diye verdi adamcağız. Kaç kez sordu. Lakin o kendi konutunda, ben kendi evimdeydim.

◊ Bu olayın
size çok makus bir dönüşü daha olmuş. Bekâret denetimine maruz kalmışsınız…

Evet. Esasen 13 yaşındaki bir çocuğa evlilik müsaadesi vermiyorlardı. Hâkim de bana sormuştu “Sen ne istiyorsun kızım, seni zorla mı veriyorlar” diye, ben de “Yok, ben istiyorum” demiştim. O an hayal ettiğim, ileride yurtdışında tiyatro okumak falandı. Olmayınca çok büyük bir tesadüftür ki tıpkı hâkim boşanma yargıcımız olarak denk geldi. Anne ve babama “Ben size demedim mi” dedi. Sonra babam “İleride evlenecek ancak başından bir nikâh geçti, bekâret raporu istiyorum” dedi.

◊ Hayatınızı nasıl etkiledi bu?

Çok makûs, çok korktum. Oraya giremeyeceğim diye çok ağlamıştım. Doktor benimle konuştu, ikna etti, raporu verdiler. Çıktık lakin doğal ki benim için bir travmaydı.

◊ Sonra işler nasıl oyunculuğa geldi?

Hayatıma devam ettim. Okul, tiyatro, radyoda dublaj… O periyot dublajdan beni tanıyan merhum Muharrem Gürses bir masal sineması çekiyordu: ‘Şehzade Sinbad Kaf Dağında’. “Oynar mısın” dedi. Babam “Tiyatro tamam lakin sinema olmaz” dedi. Yalvardım, masal sineması diye kabul etti. Daima birlikte galaya gittik, harika sanatkarlar vardı, merhum Fikret Hakan, Eva Bender, Erol Taş. Babam onları görünce sinemaya da bir şey demedi.

‘Genç yaşta yüzlerine çok şeyler yaptırıyorlar’

◊ Bu denli tecrübe sonrası günümüz projelerini nasıl buluyorsunuz?

Çok özel projeler çıkıyor ortada ancak çok birbirine misal şeyler yapılmaya başlanıyor. Mesela, bir aşiret dizisi tuttuysa gerisinden 4-5 tane daha yapılıyor. Bu kadar uzun dizi müddetleri de sanırım dünyanın hiçbir yerinde yok. Lakin keyif alarak çalışıyor, insanlara hoş bir şey verelim diye uğraşıyoruz.

◊ Genç oyuncuların estetik operasyonlarını eleştirmişsiniz…

Genç yaşta yüzlerine çok şeyler yaptırıyorlar. Hiç gerek yok, Yeşilçam devrinde en fazla burun ameliyatı olunurdu. Aslında yeni jenerasyon o kadar pırıl pırıl, o kadar hoş ki, niçin hepsi birbirine benziyor diye bakıyorum.

◊ Yeni projeleriniz neler?

‘Sahtekârlar’a devam ediyorum. Herkesin dizide bir oyunu çıkıyor. Canlandırdığım Hüma karakteri günahsız görünüyor fakat bence onun altından da öteki şeyler yavaş yavaş çıkacak.

◊ Siz hiç sahtekâr oldunuz mu?

Olmadım, ben yapamam. Mesela bazıları birisini sevmez, çabucak muhakkak eder, hızını asar falan. Ben onu yapamam.

‘Kendi paramı daima kendim kazandım’

◊ Çocuklarınızın babaları İbrahim Tatlıses ve Yılmaz Zafer de hayatınızın değerli figürleri. Geçen haftalarda kızınız Melek Zübeyde ve Tatlıses’le bir fotoğraf paylaşmışsınız. Çok yorum ve tenkit almışsınız…

Eline fırsat geçen bir şeyler yazıyor. “Niye gittin” diyenler oldu. 40 sene evvel bir olay yaşanmış. Adliyeye sevk edilmiş, cezası neyse verilmiş. Yaşanmış, bitmiş. Bir kızımız var. Üzerine ben diğer biriyle evlenmişim. Bir çocuğum daha olmuş. Ne yapmam gerekiyor? Benim de onu tokatlamam mı bekleniyor? Torunlarım var, bu türlü bir travma yaşamalarını ister miyim? Ayrıyeten çocuğumuz ne kadar büyük de olsa bazen bizi bir ortada görmek istiyor. O da yapmış olduğu kimi şeylerin çok ağır bir biçimde bedelini ödüyor. Ben de önüme bakıyorum. Kimisi “para için” yazmış. İbrahim Tatlıses bana bir gün bakmadı, ben kendi paramı daima kendim kazandım. Bu nasıl bir abukluk!

◊ Pekala, Yılmaz Bey’e gelelim… İsmini duyunca aklınıza birinci ne geliyor?

O kadar çok şey geliyor ki, insan üzere insan derler ya; sevgi, hürmet, sahiplenmek… En hoş dönemim, hayatımın manası.

◊ Sekiz sene evli kaldınız. Aslında sizin öykünüz lise yıllarına dayanıyormuş…

Aynı okulda okurken onun bana ilgisi varmış fakat ben hiç fark etmedim. O da yürek edememiş herhalde. Yıllar sonra bir gün oyununu izlemeye gittim. Sonra daima birlikte bir yerde otururken Yılmaz geldi. “Biz tıpkı okuldaydık, bütünleme imtihanına kalmıştık. Üstümde kırmızı kazak vardı, ‘Kırmızılı çocuk, kâğıdını göstersene’ demiştin” dedi. Arkadaşlarım “Sana yazıyor” dediler.

◊ Sonra nasıl birbirinize açıldınız?

Bir-iki sene sonra Yılmaz’la bir arada bir sinema teklifi geldi. O sete çiçeklerle geliyordu. Herkes farkındaydı. Bir gün minibüsü kaçırmış, otomobilime bindi. Ortaköy’den aşağıya iniyoruz, yemek yiyeceğiz, birden “Benimle evlenir misin” dedi.

◊ Apansız, daha aşk falan yokken…

Küçük küçük flörtler, bakışmalar vardı. Heyecandan tak diye kaldırıma çıktım. “Düşünmem lazım” dedim. Meskene gelip arkadaşlarımı aradım. Oya Başar yakın arkadaşımdı, “Kız meczup misin, çabucak kabul et” dedi.

‘Beni çocuklarım ve çalışmak iyileştirdi’

◊ Yılmaz Zafer’le öykünüz çok hoş lakin işin acıklı bir yanı da var. Eşiniz merhum oldu. O devir neler yaşandı?

Kalp krizi geçiriyor. Hastaneye taksiyle giderken ambulansta olmadığı ve dayanak almadığı için otomobilin içinde ölüyor. Hastanede tekrar kalbini çalıştırıyorlar. Dört dakika beyne oksijen gitmediği için 1,5 ay sonra kendine geldi. Spastik çocuk üzereydi. Hiçbir şeyi hatırlamıyor, boş boş bakıyor, konuşamıyor ya da ne dediği anlaşılamıyordu.

◊ Dört dakika oksijensiz kalmak her şeyi değiştirmiş. Size öğretisi ne oldu?

Çok isyan ettim. Psikiyatrım “Üç ay ne yapıyorsa yapsın. Sonrasında ben devreye gireceğim” demişti. Her gün sabahtan mezarına gidiyor, hava kararana kadar oturuyordum. Onunla konuşuyor, arbede bile ediyordum. Olağan çok isyanlarım oldu. Çok geceler sokağa çıkıp deniz kenarlarında yahut boş yerlerde avazım çıktığı kadar bağırdım, ağladım, dövündüm. Fakat Yılmaz hastalandığında oğlum 2 aylıktı, öldüğünde de 1,5 yaşındaydı. Kızım 10 yaşındaydı. Bana gereksinimleri vardı. Çalışmaya döndüm, çocuklarım ve çalışmak beni güzelleştirdi.

◊ Yılmaz Bey’in hayatını sinema yapmak istiyormuşsunuz. Kim oynasın?

Aklıma daima Engin Akyürek geliyor. Uzunluklu boslu, benzetiyorum.

◊ Çocuklarınız Melek ve Savaş’a nasıl bir annesiniz?

Çok düzgünüz. Kendi annemden ağzım yandığı için onlara daima arkadaş üzere oldum. Bir de artık gelinim var. Her şey çok keyifli. Oğlum Savaş şef. Özyeğin Üniversitesi Le Cordon Bleu’den  mezun oldu. Birlikte yemek programı yapma hayalimiz var. Dijitalde bir sürprizimiz olabilir.