Zihnimdeki kayıp sahneleri düşünüyorum. Aslında bunları çok yeterli biliyorum; zira kendi görüntülerimle ilgili. Hatırlıyorum lakin görselleştiremiyorum, size gösteremiyorum. Zira başımı görüntüleyemiyor tıp.

‘Nereden geldin buraya’ derseniz, doğal Instagram’dan. Bu orta mahzuru olan bireyler ağır halde içerik paylaşıyorlar. Duruma bakarsak başarılı da oluyorlar. Burada ben de 303’üncü kezdir içeriğimi sizlere sunuyorum. Toplumsal medyaya bakınca kıymetli bir şey çekti dikkatimi: Hepsinde on binlerce takipçi var ve popülerler. Bu paylaşımlar sayesinde daha görünür oluyoruz, takipçi sayılarına bakarsak buradan bu anlaşılıyor. Lakin ekranda görünüyoruz, sokakta görünmüyoruz. Sokaktaki hayat hiç değişmiyor. Acıklı bir öykümüz varsa, biraz ajitasyona da yer verirsek on binlere ulaşıyoruz. Yorumlara bakınca tedavi teklifleri, para teklifleri… ‘Enerjine bayılıyorum’, ‘Çok güçlüsün’ üzere, neler neler…

Geçen gün otobüste biri beni tanıdı: “Gazetede çıkıyorsunuz. Babam okuyor hep” dedi oturduğu yerden. “Babana teşekkür eder misin” dedim. “Ben de okuyorum” dedi, ona da teşekkür ettim ve karşımdaki ikazın olduğu yeri gösterip “Bir şey yazıyor, okur musun ya da hiç okudun mu” dedim. Bir sessizlik oldu. Ne mi yazıyordu? Otobüs kullananlar bilirler, bilmeyenler de binince bulabilirler… Durağa geldik ve cılız bir “İyi günler” deyip indi genç okuyucum. Bir okur kaybettim galiba.

Kaybettiğim görüntülerime dönersem… Yıllar evvel iki üniversite öğrencisi “Belgesel olarak hayatını çekmek istiyoruz. Oynar mısın” dedi. “Hayatım beklentilerinizi, daha da doğrusu hocalarınızın beklentisini karşılamaz da kalırsanız karışmam” diyerek kabul ettim. Bizim salonda ve dış yerlerde hayatımı anlattım. Sonunda tekrar uyardım: “Bu halkın istediği sinema değil. Kalırsanız üzülürüm.”

“Çok hoş oldu, kalsak da üzülmeyeceğiz” dediler ve kaldılar. İzleyen akademisyenler “Böyle körlük olur mu, her şey çok hoş. Hiç mi acı çekmemiş” gerekçesiyle beğenmemişler. Beklenti daima bizim acı çeker, dilenir, ağlar, isyan eder ya da gibisi tarafımız.

Sosyal medyaya gelirsek… Takipçi sayısını ve otobüste yaşananları düşünürsek yalnızca sempatizan topluyoruz. Herkes kutluyor, tebrikler, takdirler havada uçuşuyor. Şükrediyorlar bizim üzere değiller diye. Bize empatizan lazım. Sempatizan çok var aslında. Bu takipçi kitlesini buna çeviremedikten sonra yani sokakta hâlâ yürüyemedikten sonra, takipçi sayısı on bin değil, bir milyon olsa da yararını göremiyorsak, üstelik engelli-engelsiz birçok sorunu ortak yaşıyorsak bir yanlışlık var demektir.

Üniversite öğrencilerinin çektikleri belgesel görüntüsünü kaybettim fakat manzara hâlâ aklımda, kendi içimden bakıyorum. Siz de hayatınıza kamera gerisinden bakıp sempatizan olmayı empatizan olma haline getirebilirsiniz bence. Her sese âlâ pazarlar.