Son yıllarda yapılan röportajlar ve müşahedeler, uzun ömrün ardında birden fazla vakit katı kurallardan çok hayata bağlı kalmanın bulunduğunu ortaya koyuyor.

100 yaşını geçmiş şahıslarla yapılan görüşmelerde ortak bir nokta dikkat çekiyor: Uzun ömrün en değerli ögesi olarak beşerlerle münasebetler, günlük rutinler ve keyif veren hobiler öne çıkıyor.

Hayata bağlı kalmak

101 yaşındaki Ruth Goldberg Jaskow, uzun ömrü planlı bir maksat olarak görmediğini söylüyor. Florida’daki konutundan verdiği röportajda bunu esprili bir biçimde anlatan Jaskow, motivasyonunun yalnızca kendisinden evvel hayatını kaybeden eşinden daha uzun yaşamak olduğunu lisana getiriyor.

Jaskow’a nazaran uzun yaşamanın sırrı katı kurallar değil, hareketli kalmak. Ona nazaran beşerler ömrü daima kısıtlamaya çalışmak yerine kolay bir prensibe odaklanmalı: Hareket etmeye devam etmek.

Benzer bir yaklaşımı 106 yaşına kadar yaşayan Katie MacRae de lisana getirdi. MacRae’ye nazaran kıymetli olan kendini çok kurallarla sınırlamak değil, keyifli olmak ve hayatın tadını çıkarmak. Ona nazaran insanı hayata bağlayan şeyler birçok vakit toplumsal ve keyif veren aktiviteler oluyor.

Sosyal hayatın önemi

102 yaşındaki eski hemşire Janet Gibbs de uzun ömrün toplumsal irtibatlarla yakından bağlantılı olduğunu söyleyenlerden biri. Yeni Zelanda doğumlu Gibbs, hayatının büyük kısmını Avustralya’da geçirdi ve 86 yaşına kadar golf oynamaya devam etti.

Gibbs’e nazaran golf sadece bir spor değildi; tıpkı vakitte arkadaşlarıyla irtibatta kalmanın bir yoluydu. Onu alana çeken şey rekabet değil, birlikte geçirilen vakit ve toplumsal bağlardı.

Uzmanlar da benzeri bir noktaya dikkat çekiyor. 100 yaş üzeri insanları inceleyen araştırmacılar, uzun yaşayan şahısların günlerini büsbütün boş bırakmadığını belirtiyor. Çalışmasalar bile kitap okumak, aileyle vakit geçirmek ya da topluluk içinde yer almak üzere faaliyetlerle zihinsel olarak etkin kalmayı sürdürüyorlar.

Amaç duygusu değişiyor

Uzun hayat üzerine çalışan araştırmacı Ben Meyers’e nazaran değişik bir durum daha var: 100 yaşını aşan insanların birçok aslında bu kadar uzun yaşamayı hedeflememiş.

Meyers, yüzlerce yaşlı beşerle yaptığı görüşmelerden sonra şu sonuca vardığını söylüyor: Bu bireyler hayatı uzatmaya odaklanmak yerine, hayatın içinde kalmaya odaklanıyor.

Araştırmacılara nazaran yaş ilerledikçe insanların rolleri ve fizikî imkanları değişebiliyor. Fakat maksat duygusu büsbütün ortadan kalkmıyor; yalnızca form değiştiriyor. Sonuçta uzun ömrün anahtarının katı disiplin değil, hayatla bağ kurmaya devam etmek olduğu görülüyor.