İspanya’daki araştırma gruplarının yürüttüğü kapsamlı bir çalışma, şimdiye kadarki en geniş örneklem üzerinden bu soruya yeni cevaplar sundu. Araştırmada, galaksinin en parlak ve en büyük kütleli yıldız sınıfı olan 214 O-tipi yıldız incelendi. Avrupa Uzay Ajansı’nın Gaia misyonunun sağladığı hassas pozisyon ve sürat ölçümleri ile detaylı tayf tahlilleri birleştirilerek yıldızların hem hareketleri hem de kökenleri değerlendirildi.

KAÇIŞIN İKİ FARKLI YOLU

Bilim insanları uzun müddettir iki temel senaryo üzerinde duruyordu. Birincisine nazaran, iki yıldızdan oluşan bir sistemde yıldızlardan biri süpernova patlaması geçiriyor ve ortaya çıkan şok tesiri eş yıldızı uzaya fırlatıyor. İkinci senaryoda ise genç yıldız kümelerinde yaşanan yakın kütleçekim etkileşimleri, bir yıldızı adeta kozmik bir sapan üzere dışarı atıyor.

Yeni bulgular, her iki sistemin da devrede olduğunu gösteriyor. Yavaş dönen kaçak yıldızların birçoklarının yıldız kümelerindeki kütleçekim müsabakaları sonucu sürat kazanmış olabileceği düşünülüyor. Daha süratli dönen yıldızların ise süpernova geçmişine işaret ettiği belirtiliyor. Ayrıyeten hem çok yüksek sürat hem de çok süratli dönüş özelliklerini birebir anda taşıyan yıldızlara neredeyse hiç rastlanmaması, tek bir açıklamanın kâfi olmadığını ortaya koyuyor.

KARA DELİK İZLERİ DE VAR

Araştırma kapsamında 12 kaçak ikili sistem de belirlendi. Bu sistemlerin bir kısmında nötron yıldızı ya da kara delik bulunduğu bedellendiriliyor. Bu cins yapılar, yıldız evriminin en uç örnekleri ortasında yer alıyor.

Kaçak dev yıldızlar sadece suratlarıyla değil, galaktik tesirleriyle de dikkat çekiyor. Doğdukları bölgelerden koparak galaksinin farklı kısımlarına ilerlediklerinde, etraflarındaki gaz ve tozu güçlü ışınımlarıyla etkiliyorlar. Ömürlerinin sonunda süpernova olarak patladıklarında ise ağır elementleri yıldızlararası ortama yayıyorlar. Bu elementler, gelecekte oluşacak yeni yıldızların ve gezegenlerin temel yapı taşlarını oluşturuyor.