Aytaç Şaşmaz’la mesleğinin başından beri tanışıyoruz. O birinci günkü Aytaç üzere. “Hep kendim kalıp kendim olmaya çalıştım. Ailemle, arkadaşlarımla konfor alanında kaldım, kendimi eğitmeye, öğrenmeye devam ettim” diyor. Yıllar geçtikçe daha da güzel oluyor. Yüzü daima gülüyor ve etrafına olumlu güç dağıtıyor. Başlıyoruz muhabbete.

◊ Bu dönem bir dizin, bir şenlik sinemanın, iki dijital projen var. Bu türlü denk mi geldi, işleri art geriye patlatayım diye mi planladın?

Planlamadım ancak bence hayat niyetlerden oluşuyor. Enerjini nasıl tutuyor, neye odaklanıyorsan hayat o sürprizleri sunuyor.

◊ Seni dokuz sene evvel ‘Söz’ dizisinde birinci defa gördük. O günkü Aytaç’tan bugüne neler değişti?

O günkü Aytaç çok toydu. O vakit canlandırdığım karakterin ismi ‘Çaylak’tı. Ben de kesime yeni girdiğim için hakikaten bir çaylaktım. Orası okulum oldu, hayata dair şeyleri öğrenip mesleğime âşık bir halde devam ettim. Zira bir şeyleri kavramadan hayata devam etmek seni afallatıyor. Kendi başıma bir adamdım. Rekabet içinde olmayan, kendiyle savaşan, kendiyle yüzleşen, kendini anlamaya çalışan… İstanbul’da kendimi o kadar yalnız hissettim,
o kadar çıkmazın içinde buldum ki, ‘Bir şeyleri öğrenip anlamam, kavramam lazım’ dedim. Bu bana olgunluk kattı sanıyorum. 

◊ Abin İsmail Ege Şaşmaz’ın da İstanbul’da oyunculuk yapmaya başladığı devirde İstanbul’a geliyorsun. Neden çıkmazın içinde üzere hissettin?

Ben 17, abim 22 yaşındaydı. Manisa’da dört sene tiyatro yaptıktan sonra gelmiştim lakin ‘Burada oyuncu olmak istiyorum’ dediğin yerde birilerini buna inandırmaya çalışmak zordu. Yeni doğan bir çocuk üzeresin ve birileri sana inansın istiyorsun, kendince bir savaşa giriyorsun. Konservatuvar imtihanlarına girdim, kazandım lakin o devir o bütçeyi okula ayıramadım. Abimin o dönemki ajansına girdim, ‘Kötü Çocuk’ sineması geldi, 3-4 sahnem vardı. En azından seti anlamaya çalıştım. Hayat bana çok hoş nimetlerini sunmaya başladı. Oradaki direktörümüz Yağız Alp Akaydın, ‘Söz’e audition (oyuncu seçimi için deneme çekimi) istedi ve o serüven o denli başladı.

◊ “İstanbul’a geldiğimde okula bütçem yetmedi” dedin. O devir farklı işlerde çalıştın mı?

Beşiktaş’ta Balıkçılar Çarşısı’nın karşısında bir kafede bir sene garsonluk yaptım. Oradan zar sıkıntı müsaade alıp deneme çekimlerine giderdim.

‘Değişmedim’

◊ Dala girip insanları tanıdıkça nelerle yüzleştin?

Çevremdeki beşerler tahminen değişti ancak ben değişmedim. Kendi yolumda, kendi halimde, kendi dünyamda devam ettim. Savaşım daima kendimleydi.

◊ Nasıl değişmeden kalıyorsun?

Bu kalbinle ya da sana gelen pahaları, karşına çıkan bahtları senin nasıl değerlendirdiğinle alakalı. Onları alıp, cebine koyup böbürlenmeye, kibirlenmeye başlarsan bence o yol tatsız tuzsuz, keyifsiz olur. Ben daima kendim kalıp kendim olmaya çalıştım. Kendi dünyamda da çok kalabalık bir dost meclisim yok. Ailemle, arkadaşlarımla konfor alanında kaldım, o alandan çıkmadım ve orada kendimi eğitmeye, öğretmeye devam ettim.

◊ Geçen müddette en yanlış anlaşıldığın şey ne oldu?

Kendimi hiç açıklamaya çalışmadım. Açıkladığım yerlerde de dürüst, kendim oldum. Hiç öteki biriymiş üzere davranmadım. Dürüst olunca aslında bence bunlardan sıyrılıyorsun. Instagram’a girip fotoğraflarıma baksan gülen birini görürsün. Hayatımda da gülmeye çalışıyorum.

◊ Güzel olmak başlarda ciddiye alınmamana neden oldu mu?

Her vakit yeteneğimi ya da isteğimi, isteğimi, meslek aşkımı ön plana çıkarmaya çalıştım. Bence güzellik, hoşluk ya da diğer bir şey, bunlar seni ekranda tahminen bir yere koyabilir lakin devamını getiremezsin. İşini aşkla yapmadıktan, canlandırdığın karakterlerin hakkını vermedikten sonra ne kadar devam edebilirsin ki… Benim için hayat her gün yeni bir challenge’la (meydan okuma), kendi içimde yeni bir savaşla geçiyor.

◊ Yakın vakitte bir röportajında “Daha çok ben demeye başladım” demişsin. Daha ferdi bir hayata mı geçtin?

Kendime, özüme, Aytaç’a dönmeye başladım. Dostluklarımda kendimi tabir formum çok daha duygusaldı. Şimdilerde daha net bir yerden yaklaşıyorum, kırıldıysam, bir şey yaraladıysa direkt söylüyorum. Dürüst olmak kadar hoş bir şey yok.

‘DANS ETMEK BENDE DİĞER BİR KAPI DAHA AÇTI’

◊ Yeni projelerin neler?

Çekilen ancak daha gösterime girmeyen, Soner Caner’in direktörlüğünü yaptığı bir şenlik sinemam var: ‘Mavi Kuş’. ‘Kaosun Anatomisi’ yayında, böylesine şahsına münhasır bir kıssanın içinde bulunduğum için kendimi çok şanslı hissettim. Bütün evrelerine şahit olduğum süper bir seyahatti, üretimcimiz ve kıssa yaratıcısı Abdurrahman Akarsu’ya teşekkürler. ‘Sevdiğim Sensin’ başladı. Orada Erkan karakterini canlandırıyorum. Tabiri caizse kurtarıcı bir karakter, yardıma gereksinimi olan birini görmezden gelip hayatına devam edemeyen vicdanlı biri.

◊ Nasıl bir kıssa?

Aldur ailesinin küçük oğlu Erkan’ın, en yakın arkadaşı askerde şehit oluyor. Erkan yaşadıkları olayla yükü üstüne alıyor ve bunun tartısını üzerinden atmak için askere gidiyor. Askerdeyken zelzele oluyor. O dep-
remde depremzedelere yardım etmek için bir tim çıkıyor. Erkan da bir köye gidiyor, Dicle karakteriyle yolları kesişiyor. Erkan, Dicle’nin hayatını kurtarmak için onunla evlenmek zorunda kalıyor. Onu yaşadığı köyden İstanbul’a getiriyor. Öykü tam burada başlıyor. Helin (Kandemir) Dicle karakterini o denli hoş, hisseden bir yerden oynuyor ki onunla senaryodaki anları paylaşmak yaptığım işten daha da keyif almamı sağlıyor. Direktörümüz Gökçen Usta işin hazırlığından bu yana daima en büyük destekçimiz. Hoş kalpli ve işine hürmetle bakan insanlarla çalışmak büyük bir talih. Bunun değerini bilmeye çalışıyorum.

◊ Gerçek hayatta kurtarıcı mısındır?

Bence kurtarıcıyım. Niçin dersen, zati çocukluktan beri feyz aldığım karakter, karşılıksız yeterlilik yapmayı seven Superman karakteri. Evvelce karşıma yardıma muhtaç biri çıksın da ben de yardım edeyim, benim de varlığımın bir emeli olsun üzere bir yerden bakıyordum. Büyüdükçe de bu fikrim devam etti.

◊ ‘Mavi Kuş’ birinci şenlik sinemanın olacak. Bir dansçıyı canlandırıyormuşsun. Olağanda dans eden biri değilsin. Seni sinemada dans ederken görecek miyiz?

Oyunculuk için öğrenmem gereken şeyleri öğreniyor ve bundan keyif alıyorum. Sinema boyunca dans ediyorum. Bir sokak dansçısı. Alternatif dans etmek bende öbür bir kapı daha açtı. Kendimi tabir etmenin öbür bir yolu üzereydi. 

◊ 2022’de bir müzik çıkardın. Sonra müzik çalışmaların durdu. Neden?

Oyunculuk hayallerim yokken müzikçi olmak istiyordum. Şan eğitimleri, gitar dersleri alıyordum. ‘Aytaç, bu türlü bir hayalin vardı, bunları gerçekleştirmen lazım’ dedim, ‘Barındığım Hikâye’ ve  ‘Vazgeçme’yi yaptım. Fakat huzurlu anlarda müzik yapmak gerek, şu sıralar çok şeyle meşgulüm, çalışıyorum çok şükür ki. O denli bir vaktim olsa tahminen tekrar odaklanacağım.

‘ÖNYARGILI OLMAK ÇOK KÖTÜ’

◊ 19 yaşından beri göz önündesin. Fan kitlesi yüksek işlerde rol aldın. Bu sırada toplumsal medyada linç kültürüyle de tanıştın. Orada söylenen laflar seni ne kadar etkiliyor?

Birinin seni tanımadan, anlamadan, yaşadıklarını bilmeden bir şeyler söylemesi alışılmış seni yoruyor ya da üzüyor. Lakin bir yerden sonra şunu görüyorsun; onların hayata dair hoş bir fikirleri yok. Önyargılı olmak çok makus.

◊ Instagram’da çok az kişiyi takip etmeye devam ediyorsun. Herhalde bir sabah kalktın, Instagram hesabında takip ettiğin herkesi sildin. O gece ne yaşadın?

O periyot Londra’ya lisan eğitimine gitmiştim. Çok insanın hayatına şahit olunca kendimi çok kalabalık hissettiğimi fark ettim. İnsan bazen kabuğuna çekilip kendi dünyasında kalmak istiyor lakin telefon daima elimizde. Dedim ki ben niçin bunlara şahit olup duruyorum? Yalnızca ailemi ve işimle alakalı şeyleri takip etmeye başladım. Bana daha yeterli geldi.

‘BELKİ KAYGILI, TAHMİNEN YÜKSEK, İNSANI ÇIKMAZLARA SOKAN BİR DUYGU’

◊ Şu sıralar hayatında kimse yok. Nasıl biri ilgini çeker?

Dürüst, samimi, gerçek, ayakları üzerinde duran, kendini tanıyan, karşısındakine hürmet duyan, itimat içinde olan biri ilgimi çeker.

◊ Hiç mi fizikî olarak aradığın bir özellik yok?

Hayır, bence onlar eskide kaldı. Artık pak bir kalp bulmak kadar hoş bir şey yok.

◊ Bunca sene romantik işlerde, dramlarda oynadın, aşkı çözebildin mi?

Vallahi ben çözmüş değilim. Tahminen sıkıntılı, tahminen yüksek, çok büyük, insanı çıkmazlara sokan bir his. Tahminen içeride yaşanan bir hastalık, bilmiyorum. Bunu tasvir etmek beşerden beşere çok değişir. Şu an yaşayan, bağlantısı biten ya da hayatı yalnız yaşayan biri aşkı öteki anlatır. Fakat benim şu an çok anlatabileceğim bir şey değil.

◊ Sosyal medyada pek mahrum, gece çıkmıyorsun, çok sosyalleşmiyorsun. Kendine uygun biriyle nasıl tanışacaksın?

Seni bulması gereken ya da senin bulacağın kişi, senin kendini pak tuttuğun, bozmadığın, kendinle çelişmediğin yerde seni bulur. Bir bakarsın karşında. O bir talihtir, nasiptir.