Ceylan Ertem ‘Babamın İstek Şarkıları’ ismini verdiği yeni albümünde kamyon sürücüsü olan babası Talat Ertem’in sevdiği müzikleri kendi filtresinden geçirerek yorumluyor. ‘Bir Gülü Sevdim’, ‘Yedin Beni’, ‘Ayaz Geceler’, ‘Kimbilir’ ve ‘Dokunmayın Bana’… Bir kamyonun radyosunda, kasetçalarında gecenin bir vakti ya da sabahın kör karanlığında dinlenen müzikler bunlar. Sabırla, emekle, fedakârlıkla yoğrulmuş bir hayatın şahitleri…

Üç yıldır Urla’da yaşayan Ertem’le internet üzerinden manzaralı olarak buluştuk.

◊ Yeni albümün ismi ‘Babamın İstek Şarkıları’. Baba sorunu hassas bir husus, bilhassa de kız çocukları için, değil mi?

Evet, albümle ilgili paylaşımlar yaptığımda şunu gördüm; kimi kaybettiği babasını anıyor, kimi hâlâ yanında olan babasını… Acıklı baba-kız kıssaları de duyuyoruz. “Benim babam hiç yanımda olmadı” diyen de var, “Benim babam annemdi”
diyen de… Emekçi, işçi çocukları var olağan… Madenci de olabilir babanız, uzun yol sürücüsü de… Olağan o vakit da babanıza hasret büyüyorsunuz birazcık. Fakat onun sizin hayalleriniz için çalıştığını bildiğinizden, yıllar da geçse, uzun anılarınız olmasa da birlikte, içinizde onun minnetini taşıyorsunuz. Yani dertleşme post’ları oldu o paylaşımlar. Hepimiz birebir hayatı yaşamadık zira.

◊Selami Şahin’den ‘Dokunmayın Bana’ var albümde. Ve başında bir erkeğin sesini duyuyoruz: “Ağaran saçlarımı yıllara değil, yollara sor” diyor. O kişi babanız mı?

Evet, babamın telefonda bana gönderdiği bir kayıt o. Benim de çok sık söylediğim bir kelam. Zira uçağa binemiyorum. İstanbul’dan Londra’ya bile konser için karayoluyla gittim. Babamla daima bu türlü yazışmalarımız vardır; “Vardın mı kızım? Vardım babacığım”, “Vardın mı kızım? 15 dakika kaldı babacığım”… Turne yollarında çok yorulduğumda babamla bunun latifesini da yaparız: “Ağaran saçlarını yıllara değil, yollara mı soralım Cano?” der. Ben de “Evet, babacığım” derim.

◊Babanız uzun yol sürücüsü mü?

Uzun yollar da yaptı, Sakarya’dan İstanbul’a, Çorum’a gidip gelmeler… Hatta askerlikte de sürücülük yapmış. Hâlâ da sürücülük yapıyor, fabrikalardan personelleri alıp bırakıyor. Arkadaşları ortada takılıyormuş “Ya sen müzikçi Ceylan Ertem’in babası olamazsın, o vakit niçin hâlâ çalışıyorsun” diye. Çalışmaktan geri durmayan, çalışmadığı vakit bütün psikolojisi çöken biri. Lakin bir altı ay sonra yaş münasebetiyle mesleğine veda etmesi gerekecek. Geçenlerde bir köpek sahiplendim onun için. Artık o köpekle feci bir aşk yaşıyorlar. 

◊Babasına hasret bir çocuk muydunuz?

Hayatımın bir 10 yılında babaannemlerin meskeninde yaşadım. Dedemi meskene babam bırakırdı. O devir babam akşamları gördüğüm fakat sonra çabukla çıkması gereken biriydi. Lise yıllarımda tekrar anne ve babamın yanına taşındım. O vakit da
yollarda olan bir adamdı.

◊O vakit hasret, hasret var…

Evet, lakin dedem de babam üzereydi. Başka dedem de… Esasen bence baba yalnızca sizin doğumunuza katkıda bulunan adam değil. Ben Neşet Ertaş’ı, Atatürk’ü de baba diye paylaşırım. Babalık öyküsü tahminen de bize emek veren, bizim geleceğimiz için çalışan, çabalayan, ilham aldığımız isimler… Bazen bir babanın kızına söylediği bir cümlenin vasiyet üzere algılanıp o yoldan gidildiğini görüyorum. Çok yakın arkadaşım Simay Bülbül’e (moda tasarımcısı) babası “Kimsesiz çocukları ziyaret et” diyor. Artık o arkadaşım Kırmızı Çocuklar Derneği’nin lideri. Sayısız çocuğa yardımı dokundu. Yeniden Hrant Dink’in
kızı Delal der ya “Babam hâlâ o kaldırımda yatıyor, bir el verin de kalksın”… Bu da bu topraklarda yaşayan halklara söylenmiş fevkalade bir kız çocuğu lafı. Yani yalnızca kendi babamızdan değil, bu babalardan, bu kız çocuklarından aldığımız kelamlar de kıymetli.

◊Anladığım bu albümde size ilham veren yalnızca kendi babanız olmamış…

Jehan Barbur “Babandır, ne yapsa yarandır” der. Herkesin baba ve çocuğuyla ilgili kıssalarını anlattığı bir kitap çıkarmıştı ‘Baba Öyküler’ diye. Bu albüm yalnızca benim babamla olan hikâyemmiş üzere okunmamalı.

◊Şarkıları seçerken babanızın yönlendirmesi oldu mu?

İlk tekli ‘Bir Gülü Sevdim’ oldu. Babam Ferdi Özbeğen’i dinlerdi lakin asıl konuttaki bayanlar çok dinlerdi. Babam bana 90 müzik gönderdi. Ben bazen o müzikleri değil, söyleyenin diğer müziklerini seçtim. Hangisi yakışır, hangisini seslendirebilirim diye de baktım. Ve konutta kulağıma en çok ne çalındı, babamın rakı sofralarında ya da bulaşık yıkanırken neler söylendi diye de baktım. Babamın janrası arabesk ve Türk sanat müziği (TSM). Annemin (Fatoş Ertem) istek müziklerini yapsam TSM ve pop müzik önde olurdu.

DUYGU SÖMÜRÜSÜ

◊Var mı o denli bir proje?

Yok (gülüyor). Annemle biz tatlı tatlı takılıyoruz da bir albüm yapmam herhalde. Lakin babam Anima (Ertem’in eski grubu) zamanlarımdan beri, hatta ben 6-7 yaşımda piyano dersi alırken -Mozart, Beethoven filan çalışıyoruz- kapıyı çalıp “Hocam sanki Ferdi Tayfur’dan bir müzik öğretebilir misiniz” diyordu. Ben acayip utanıyordum. Alışılmış bana da 40’larda bu türlü bir ‘kafası gelmeye’ başladı. TSM’leri, arabeskleri çok fazla dinler oldum. Babam da artık “Bu albümü görebilecek miyiz acaba” üzere his sömürülerine başlayınca albüme giriştim. Projenin ikinci kısmı de gelecek.

‘BENCE BENİ KÖPEKLER KURTARDI’

◊Geçen hafta çocuklar için dayanışma konseri verdiniz. Bu tıp toplumsal sorumluluk işlerine kesinlikle vakit ayırıyorsunuz. Oradaki motivasyonunuz nedir?

Bugün terapiye gittim, o hanımefendi de “Allah Allah, çok sorumluluk var üzerinizde” dedi ancak bir kurtarma aşkı da var. Bu bir hayvan olabilir, bir çocuk da. En çok yara aldığımız mevzular esasen bayanlar, tabiat, hayvanlar ve çocuklar. Lakin alışılmış ki benim birinci iki sıramda hayvanlar ve çocuklar geliyor. Olabildiğince çok hayvan kurtarmaya çalışıyorum. Ne yazık ki güç birkaç yıl yaşıyoruz. Ne olur satın almayıp sahiplenelim. Dayanışma konseri de Kırmızı Çocuklar Derneği içindi. Çok hoş işler yapıyorlar. Aslında geçen yılım bilhassa dayanışma konserleriyle geçti.

◊Ama gecenin sonunda başınızı yastığa koyduğunuzda huzurlu bir halde uyumak çok hoş değil mi?

Çook. Bence beni köpekler kurtardı. Sahne hayatımın 10 yılı sahneden inme dehşetleri ve inmeler, konserleri yarıda bırakmalar, nefesi kesilmeler, dudak morarmaları ve tir tir titremelerle uğraştım. Yani çok büyük travmalarım vardı ve ne yapsam aşamıyordum. Lakin ne vakit birilerine yardımım dokunmaya başladı, o vakit kendimi yeterli hissetmeye başladım. Bana yarın deseniz ki “Ceylan, sen artık sahneye çıkamayacaksın. Müzik yazmıyorsun, albüm kaydetmiyorsun”, ben ölmem. Lakin bana “Hayatınızda hayvanlar yok, çocuklar yok, hiçbir şey yapmayacaksınız” derseniz ben ölürüm. Birtakım müzikçiler diyorlar ya “Ay ben müzik söyleyemezsem yaşayamam”. Yok vallahi, yaşarım yani.