Çalışmanın en kritik sonucu şu: Araştırmacılara nazaran birtakım asteroit cinsleri, şiddetli darbe ya da çok gerilim altında beklenmedik biçimde daha güçlü hale gelebiliyor. Bu da “nükleer patlatınca taş bin modüle ayrılır, hepsi Dünya’ya yağar” korkusunu kısmen aksine çeviriyor. Bilgiler, bilhassa demir yüklü gök cisimlerinin, yüksek güçlü tesir altında parçalanmak yerine bütün kalma eğilimi gösterebileceğini anlatıyor.

CERN’DE GERÇEK TEST

Oxford Üniversitesi’nden fizikçilerin, nükleer saptırma üzerine çalışan OuSoCo isimli teşebbüsle birlikte yürüttüğü araştırmada, Campo del Cielo isimli demir meteoritten alınan bir örnek incelendi. Takım, CERN’deki HiRadMat tesisinde meteorit modülünü kısa vadeli, yüksek güçlü proton darbeleriyle ışınladı. Sıcaklık sensörleri ve yüzey titreşimlerini ölçen lazer tabanlı yollarla yapılan gözlemlerde, örneğin evvel yumuşayıp esnediği, akabinde şaşırtan biçimde yine güçlendiği görüldü. Araştırmacılar, materyalin dayanımında 2,5 kat artışa işaret eden bulgular raporladı.

FİLM ÜZERE DEĞİL

Uzmanların işaret ettiği mümkün senaryo, asteroide gidip içine bomba yerleştirmek değil. Önerilen yaklaşım “standoff” denen metot: Asteroitin yakınında nükleer bir patlama yaparak yüzeyin küçük bir kısmını buharlaştırmak ve oluşan itkiyle cismin rotasını milimetrik de olsa değiştirmek. Zira gezegen savunmasında bazen gereken şey “yok etmek” değil, gereğince erken küçük bir istikamet değişikliği yaratmak.

Araştırmacılar, bu tıp misyonların gerçek hayatta test edilememesi nedeniyle, asteroitlerin farklı materyal yapılarının “anlık” reaksiyonlarını ölçen bu biçim deneylerin kritik olduğunu vurguluyor. Bir sonraki adımda, demir kadar homojen olmayan, daha karmaşık yapılı asteroit cinslerinin de tıpkı halde incelenmesi hedefleniyor.