◊ Doğum gününüz 19 Mayıs. Bayram kızı mısınız? Sever misiniz toplu halde kutlanılan şeyleri, toplu sevinçleri?

– Olağan ki çok severim kalabalıkta kutlamayı, dostlarım, arkadaşlarımla birebir sofrada olmayı. Fakat biz bunu lakin bayram dışında yaşayabiliyoruz. Kendimi bildim bileli bayramlarda daima sahnede oldum. Diğerlerine bayram yaşatmaya çalıştım. Bundan da gocunmadım. Biz daima etrafımıza bayram yaşatanlarız.

◊ Hatırladığınız en eski bayram hangisi?

– Ayy herhalde milat öncesiydi! (Gülüyor)

◊ Hayat öykünüzde anlamadığım bir şey var: 11 yaşınızdayken anne-babanız ayrılıyor. Siz babada kalıyorsunuz. Baba, sizi anneye göstermemek için öldüğünüzü söylüyor. Siz annenizin karşısına yıllar sonra çıkıyorsunuz. Pekala anneniz bütün o mühlet zarfında, mezarınız bile olsa izinizi hiç mi sürmemiş?

– O periyotta boşanmalar daha farklı tezahür ediyordu herhalde. Korkmalar var, arayamamaklar var. Tahminen içine, ölmüş olduğum doğmuyordu. Tahminen o da güçlenip beni arayabileceği devri bekliyordu. Babamın söylediklerine ahenk sağlamayı seçti tahminen. Zira hayatı boyunca hiç çalışmamış bir bayandı. Kürkler içinde bir salon bayanı. Gezen, tozan… Birden çalışmaya başlıyor. Tahminen o anda yanında bir kız çocuğuyla uğraşmamak daha kolayına geldi. Vakti gelince beni bir yerde yakalayacağını düşüyordu. O halde algıladım. Fakat o beni yakalamadan ben onu bir yerde yakaladım.

◊ Çocukluk bayramlarınızı “11 yaş evvel ve sonrası” diye ayırıyor musunuz?

– E natürel 11 yaş öncesi bayramlar şahane. Sonrası hüzünlü. Ancak bunlarla çoktan helalleştim, barıştım. O bayramların o denli geçmiş olmasına kızmıyorum. Değiştiremediğim şeylerle barışmayı çok hoş öğrendim ben.

◊ “Keşke şartlar farklı olsaydı, müzik okuluna gitseydim” üzere bir ukde de mi yok?

– Kim istemez? Lakin bu türlü bir lüksüm olamadı. Ben de para kazanmaya başladığım an prestijiyle değerli hocalardan özel dersler aldım. Genel kültür sorununda de büyük bir uğraşla eksiklerimi tamamlamaya çalıştım. Hâlâ da uğraşıyorum.

Fotoğraf: Ahmet YÜREKLİ

KENDİMİ ÇIRPI BULURDUM

◊ Herkes kendince hoştur olağan ancak hayatta fark yaratacak ölçüde hoş bir bayan olduğunuzu birinci ne vakit anladınız?

– Çok geç oldu bu. Dikkat çeken biriydim ancak bunu sevimliliğime falan bağlıyordum. Hatta kendimi biraz çırpı, genel geçer hoşluk kurallarına da pek uymayan biri olarak düşünürdüm.

◊ Neden?

– Zira ben başladığım yıllarda hoş öteki bir şeydi: Sarışın, biraz etiyle buduyla görünen, daha görkemli giyinen… Hoşluk kraliçelerimiz mesela, farklıydı. Hoşluk nispi bir kavram. Bir insan bazen konuştuğunda hoş olur, bazen yürüdüğünde hoş olur, bazen müzik söylerken… “Şuram hoş, buram güzel” diye hiç düşünmedim. Lakin müzik söylerken güzelleştiğimi biliyordum. Vakitle güya eskisine göre daha farklı bir fiziğe kavuştuğumu fark ettim. Ruhsal gelişimimle bir arada açığa çıktı bu.

◊ Biraz açar mısınız?

– Hoşluk benim için bir hal. Bir üslup, davranış biçimi. Dışarı sızan bir şey. Bu, santimlere bağlı bir şey değil. Yeşil göze, fındık buruna falan da bağlı değil. Olmayacak insan, iddianızdan daha hoş oluyor canlısını gördüğünüzde. Ya da tam aykırısı, hayal kırıklığı olabiliyor.

Ajda’ya nazaran kârdayım

◊ New York’ta Rolling Stones konserinden çıkıp kümeyle efsane kulüp Studio 54’te partilemişliğiniz bile var…

– Tam bir disko kızıydım! O gece de bir gittim, hayatımda görmediğim marjinallikte beşerler, Mick Jagger ile model karısı, öbür tarafta apayrı ünlüler… Ve herkes hiçbir şeye aldırmadan dans ediyor. Dansı çok severdim. Saatlerce dans ederdim. Disko bizde de devam etti. Bütün genç kızlığım dans ettim. Endorfin salgılanıyor. Öbür bir sevinçli oluyorsunuz. Sonra da yatağa yattığınızda yatak sizi beğeniyor. (Gülüyor)

◊ Sizce hayatta ne kadar eğlenmişsinizdir? 100 üzerinden puan verseniz, takdire geçer misiniz?

– Hayatı ne kadar ciddiye alıyorsam o kadar da dalgasını geçmem lazım. “Acılarını o denli gülerek anlatıyorsun ki şaşkınlıkla bakıyoruz” der beni yakın tanıyanlar. Ben çok eğlenirim. Eğlenmezsem yaşayamam.

◊ Ajda Pekkan’ın bir kelamı var: “Hayatım boyunca Ajda Pekkan markasının bir çalışanı oldum.” Bu kadar “Eğlendim” derken, kârda mısınız Ajda ile kıyaslayınca?

– E kârlıyım doğal. Kârlıyım zira orta ara antraktlar verdim. Kendime yaşamayı seçtim. “Şimdi kendi zamanım” dedim: “Gölgede duracağım, sonra tekrar devam edeceğim…” Ben markama o denli acayip hizmet vermedim. Bu lüksleri yaşadım. Bundan sonra da o denli olacak. Hiçbir şeyin esiri olmadan. İnsan mesleğine çok odaklanırsa onun esiri olabiliyor. Ben heyheylendim mi giderim.

◊ Törpülendiğine şad olduğunuz hiç mi köşeniz yok?

– Dediğim dedik, çaldığım düdük üzere bakardım biraz. O inatlarımdan vazgeçebiliyorum artık.

DAHA NELER OLACAĞIM

◊ Mesleğinize çocuk yaşta başladınız. Ne zaman “Ben artık oldum galiba” diyebildiniz? Bir mükafatla mi? Birinci konutu alınca mı? Sokakta tanınmaya başlayınca mı?

– Sokakta tanınmaya başlayınca, “Ünlü oldum” dedim alışılmış. Lakin müzikte o denli bir şey söyleme imkânı yok. Tam “Dağın doruğuna geldim” dersiniz, bir bakarsınız, öbür dağın yalnızca eteğindesiniz. (Gülüyor) Yani siz gitgide menzil de, amaç de daha uzağa gidiyor. O yüzden “Ben oldum” demiyorum. “Ben daha neler neler olacağım” diyorum. (Gülüyor)

Şiddetin olağanlaşması huzursuz ediyor

◊ Ayrılmayı beceremeyenlerin ülkesinde yaşıyoruz. Bayan cinayetleri, hiçbir şey olmasa kavga-dövüş-rezillik. Siz mesela, eski eşinizle görüşüyorsunuz, onun birinci evliliğinden olan çocuklarının isimleri bile kolunuzda hâlâ dövme…

– O ilgiyi benim davranışım belirler. Arbedeyi, bağırmayı sevmem. O denli hatırlanmak da istemem. Bu nedenle iki ayrılığımda da “Allah’a ısmarladık” deyiverdim. Karşı tarafa biraz sürpriz olmuş olabilir lakin ben kararımı vermiştim. Bir mühlet evvel aşkından öldüğün birine artık öldürecek kadar kızgınsan, aslında kendi kendini tekzip ettiğini düşünürüm. Birtakım hususlar taşınamaz hale geldiğinde sükunetle, medeniyetle halletmek lazım. Şiddetten daha tehlikeli bulduğum şey, insanların artık şiddete alışması. Gün geçmiyor ki, “Bıçakladı, kesti, vurdu” haberi duymayalım. Olağanlaşması huzursuz ediyor, inşallah değişir.

“Senin de seks sinemaların…” diye başlıyorlar

◊ Sahnede her şey şahane ancak beyazperdede seks sinemaları furyasına denk geldiniz. Yeşilçam’ın en makus devri. Siz istemez miydiniz Ediz Hun’la şahane aşk sinemalarında oynamak?

– Bir tane var aslında. 1983’te çektim. Fikret Hakan’lar falan, çok güçlü bir cast… “Düşkünüm Sana” diye hoş bir sinema.

◊ Lakin beşerler onu değil, Aydemir Akbaş’la olan “Ayıkla Beni Hüsnü” afişini biliyor natürel.

– Evet ancak oradaki afişle içeriğin alakası yok işte. Yıllardır bir türlü izah edemediğim bir şeydir bu. O periyot de demek o denli bir periyottu diyelim… Bana bunu soranlar da çoğul soruyor bir de: “Senin de seks filmlerin” diye çoğul başlıyor… (Gülüyor)

Yaşıtlarımla başka kaldık

◊ Magazin dünyası son olarak Burcu Güneş’in meslektaşlarıyla ilgili çıkışlarıyla çalkalandı. Genel olarak nasıl buluyorsunuz bu polemikleri?

– Üslup çok değerli. Çok gerçek bir şey söyleseniz bile seçtiğiniz sözler değerli. Ayrıyeten bizim meslekte insan kendi ile yarışırken, kendini sınarken “Bir oburu niçin oradan viraj aldı da gidiyor” demeye vakti olamaz. Boş bulundu herhalde. Buraya gelsin istemezdi diye düşünüyorum. Zira düzgün bir müzikçi, hanımefendi bir kız. Tahminen hayal kırıklıkları yaşamış olabilir. Yaptıkları çok parlamamış olabilir. Öbürleri fazla parlayınca öfke biriktirmiş olabilir. Lakin güzel yapılmış hiçbir şeyin üstü kapanmaz. Vakit içinde döner o geriye.

◊ Gençlerden beğendikleriniz kimler?

– Yeni jenerasyondan beğendiğim çok. Atladığım olunca üzülüyorlar “Hani beni çok sevmiştin” diye. Kendine yatırım yapan, kendini büyütüp yeniyi arayan her gencin kalbimde yeri var. Hatta durmadan düetler de yapıyorum onlarla. Mesela Can Ozan diye genç bir arkadaşımızla düet yaptım, o çıkacak. Pandemi kümesiyle da Madonna’nın bir müziğini Kenan Doğulu’nun bir müziğiyle mash up yaptık dijitale. Gençlerle çok yeterli anlaşıyorum. Hatta yaşıtlarımla biraz farklı hususlarda kaldık üzere. (Gülüyor)

Her 6 ayda yeni bir şey çıkarmak zorundaydık

◊ “İlk büyük aşkım” diye andığınız, devrin büyük medya işvereniyle aşk yaşadınız. O süreç size çok düşman kazandırdı mı?

– Onlar düşman mıydı anlamadım lakin o süreç beni olduğumdan daha akıllı, daha hesaplı gösterdi. Aslında ben safiyane çarpılmıştım. Çok genç ve deneyimsizdim. Kendi çapımda ünlü olmaya çalışıyordum. Apansızın bu kadar değerli bir insan, bana bu kadar önemliymişim üzere davranınca afalladım. Ben âşık olduğumu biliyorum, körkütük. “Başına devlet kuşu kondu” diyorlardı. Niçin, anlamıyordum. Bana söyleneni daima birkaç gün sonra anlarım aslında. Benim uzun uzun “Bu laf nereye gidiyor” diye düşünmem gerek. Artık biraz daha süratliyim bu bahiste. (Gülüyor)

◊ Kuş kondu ancak ticarette üç sefer battınız, sahneden kazandığınızı da oralara gömdünüz. Pekala tekrar tekrar neresini anlamadınız ticaret insanı olmadığınızın?

– O denli deme, matematiğim çok yeterlidir aslında. Ancak ticaret farklı: Hesap kitabın dışında, insan çalıştırabilme ve alabilme sanatı ticaret. Bu mevzuda sıfırmışım. Irgat geldim, ırgat gideceğim. Yalnızca kendim çalıştığım vakit bir işe yarıyor. O yüzden ticarete tövbe. Ancak kendim üretim yapıyorum. Arkadaşlarımla el emeği dokumacılık eserleri yapıyoruz. Satışından gelenleri de kız çocuklarının eğitimine ayırıyoruz.

◊ “Ben Sana Vurgunum” müziğinizden bir kısmı albümünde kullanan The Weeknd’den çokça telif geliri elde ettiğinizi açıkladınız en son. Karşılığında da “Zevkle” diye şık bir yanıt geldi The Weeknd’den. Halbuki birinci sorulduğunda “Aman kullansın işte, ne var” deyivermişsiniz…

– Dikkat çekmek istediğim, uygar ülkelerde küçücük bir kısmın telif hakkının bile nasıl gözetildiğiydi. O hak, bir ülkeden öteki bir ülkeye dahi olsa transfer ediliyor. Lakin ülkemizde bu husus bir türlü oturmadı. O denli imzalar attırdılar ki bize. Vaktinde vermişiz muvafakati. Hiçbir hak sav edemedik. Dünyada güzel bir sanatçı albüm yapar, sonra bir daha ilham gelene kadar 5 yıl aç kalmaz. Lakin biz burada her 6 ayda yeni bir şey çıkarmak zorundaydık. Tekrar görünelim ki tekrar iş yapabilelim diye.

O MU, BU MU?

◊ Hayatınız sinema olsa… Macera mı, romantik-komedi mi?

– Bende yok, yok. Macera var, güldürü var, aşk var, kahkaha var… Gülmeyenden, ağlamayandan bilet parası almıyoruz! (Gülüyor)

◊ Bir renk olsanız… Gece mavisi mi, ateş kırmızı mı?

– İnsanın içindeki ateş sönerse hayatla olan münasebeti de gevşiyor. O yüzden ateş kırmızısı.

◊ Gün doğumu mu, gün batımı mı?

– Bunu seçemem, ikisi de. Gün doğumunun merakını severim: Dur bakalım bugün neler olacak… Gün batımı ise çok romantik.

◊ Tren seyahati mu, gemi seyahati mu?

– Ah trennn! Bayılırım, fırsat buldukça da binerim. En son Eskişehir’de yalvardım menajerime “N’olur trenle gidelim” diye. Kabul ettiremedim lakin olsun. Ben trenciyim.

◊ Hangisinin aklını okumak istersiniz: Sevgilinizin mi, düşmanınızın mı?

– Sevgilimin olağan ki! Düşmanımdan bana ne? Düzgün bir şey düşünmediği kesin.

◊ Mantık mı, içgüdü mü?

– İçgüdü. Mantık bana daima köşeli geldi. İçgüdülerim beni yanılttı bazen. Ancak ben hâlâ devam ediyorum.

◊ Aşkın zıddı nefret mi, kayıtsızlık mı?

– Kayıtsızlık. Nefret insanı çirkinleştirir. Birtakım hisler vardır, tutamazsınız; yüzünüze yansır. Ben aynaya baktığımda hoşnut olmak istiyorum.

◊ Affetmek mi, unutmak mı?

– Affedebilirim. Lakin unutmam.