◊ “Gassal” dizisine ikinci dönemde dahil oldun. Süreç nasıl gelişti?

– Senaryo bana geldiğinde dizi daha yayınlanmamıştı. Hiçbir fikrim olmadan okudum. Tıpkı vakitte çekilmiş birinci dönem kısımlarını de göndermişlerdi. Alışık olduğumuzun çok dışındaydı. Yazılmış haline çok heyecanlandım fakat nasıl çekildi sanki diye merak edip çabucak bir-iki kısım izlemek istedim. Birinci dönemi izledim, sonra çok heyecanlanıp tıpkı gün içinde ikinci dönemin senaryosunu okudum. Çok farklı bir kıssa. Okuduğum üzere “Dahil olmak istiyorum” dedim.

◊ Bir gassalı canlandırıyorsun. Bu rol için özel bir hazırlık yaptın mı?

– Yaptım. İçeride neler olduğunu bilmediğimiz, kapalı kapılar ardında yapılan bir meslek bu. Yakının öldüğü vakit, sen de bir tas su dökmek için gasilhaneye girebiliyorsun lakin insan bunu bile tercih eder mi, muamma. Zira insan o acıyla yüzleşmek istemiyor. Daha evvel hiç deneyimim olmamıştı. Gasilhane gördüm lakin bir yıkamaya şahit olmamıştım. Bunun için bir gassal ile çalıştım. Bir bayan gassal, bana cansız model üstünde, neler yapılması gerektiğini uzun uzun anlattı.

◊ Ne hissettin o anlarda?

– Hiçbir şey. Zira gerçek değildi. Sonra sahne çekerken de bir şey hissetmedim. Teknik olarak yaptığımızın bir iş olduğunu bildiğim için beni etkilemedi. Lakin bir çocuk cenazesi yıkama sahnemiz vardı, o çok etkileyiciydi.

◊ Canlandırdığın karakterin en çok hangi tarafı ilgini çekti?

– Mesleği elbette. Onu oynamak beni heyecanlandırdı. Karanlık saydığımız, kapalı kapıların arkasındaki dünyanın dizide o kadar renklendirilmiş olması da o denli. Pembe bir önlüğüm var, sarı bir çizmem var, parlak gold bir gasilhanedeyim. Ayrıyeten çok sert bir bayan.

Fotoğraflar: Murat ŞAKA

PİYASADA HAYATTA KALMA BİÇİMİM BU

◊ Pekala senin de yıkılmaz duvarların var mı hayatta?

– Yıkılmayacak duvarlarım çok yok. Dışarıdan çok duvarlı ve snop görünüyor olabilirim. Ancak birçok kişi tanıdığı vakit “Çok soğuk ve mesafelisin zannediyorduk, hiç o denli değilmişsin” der. Sanırım bunu kendimi korumak için yapıyorum. 18-19 yaşında bir kız çocuğu olarak bu işe başladığımda kendime koyduğum birtakım hudutlar vardı. Dışarıya göstermek istediğim duvarlarım vardı. Hâlâ da olduğunu fark ediyorum. Buna duvar değil de kendimi müdafaa düzeneği diyebiliriz. Birinci girdiğim ortamlarda evvel mesafeliyimdir. Ancak hiçbiri yıkılmayacak duvar değildir yani. Bu piyasanın içinde hayatta kalma biçimim diyebilirim.

BAŞARIMI KABUL ETSEYDİM DAHA CESARETLİ OLABİLİRDİM

◊ Meslek seyahatine baktığında, şu an olduğun noktadan mutlu musun?

– Bu da bir tercih. Ancak şu anki Hande olarak bundan 20 sene önceye dönüp piyasaya girsem, seyahatim apayrı olurdu. O vakitler daha ürkektim. Kaygılarım yüreğimin önüne geçiyordu. Korkak davranıyordum. Daha mütevazıydım diyebilirim. Mütevazılığı açayım; yaptığım şeyler takdir görse de benim için kâfi gelmiyordu. Seyirci tarafından bir takdiri olsa da bunun bir muvaffakiyet olduğunu kabul etmiyordum. Artık anlıyorum ki, beşerler seni seviyorsa, dışarıda tebrik ediyorsa esasen onların gözünde başarmışsın demektir. Bu hiçbir vakit bana yetmiyordu. Muvaffakiyet olduğunu kabul etmem gerekiyormuş. Şayet kabul ediyor olsaydım, biraz daha yavuz olabilirdim.

◊ Çok özeleştiri yaptığın için mi böyleydin, yoksa çok mu mükemmeliyetçisin?

– Mükemmeliyetçiyim biraz, evet. Eleştiriyorum kendimi. Her şey daha kusursuz olsun istiyorum.

◊ Eşin İsmail Demirci de oyuncu. Eleştirir misiniz birbirinizi ya da yaptığınız işleri?

– O bir “Gassal” fanı. En başından beri takip ediyordu. Birbirimizi alışılmış ki eleştiriyoruz. Yani 7-24 oyunculukla ilgili konuşmuyoruz lakin proje seçim basamaklarında birbirimize fikir veriyoruz.

İSMAİL’LE BEN BAŞKA DİSİPLİNLERDE OYUNCULARIZ

◊ Bu fikir alışverişleri seçimlerinizi olumlu mu etkiliyor?

– İkimiz diğer türlü disiplinlerde oyuncularız. İsmail role çok heyecanlanabiliyor. Bazen ben de yapıyorumdur tahminen lakin ben biraz daha bütüne bakan taraftayım. Mesela “Çok keyifli bir rol, oynaması eminim seni çok heyecanlandırıyor lakin işin geneline baktığımızda bunun bir karşılığı yok” diyerek ben onu o istikrara çekebiliyorum. O da beni oynamayı planladığım işlerde işin öbür bir tarafına çekebiliyor. Dengeliyoruz yani aslında birbirimizi.

◊ Oğlunuz Ali’nin oyunculuğa merakı var mı? Sizi izliyor mu ekranda?

– Hiç izlemedi. Yalnızca billboard’ları görüyor. Sete gelip gidiyor. Aslında doğduğundan beri sette fakat onları hatırlamıyor. Artık de gelip gidiyor. Merak ediyor. Ne yaptığımızı anlatmaya çalışıyoruz. Birinci vakitler “Dışarıda niçin sizinle fotoğraf çektiriyorlar?” diye şaşkınlık yaşıyordu.

◊ Oyuncu olmasını ister misin?

– Nitekim memnun olacaksa isterim. Oyunculuk aslında memnun olmadan yapılması kolay bir iş değil.

ANNELER GÜNÜ’NDE İSMAİL VE ALİ ÇİÇEK ALIR

◊ Anneler Günü’nü kutluyorum. Bu özel gün, sizin konutta nasıl geçer?

– Kardeşlerimle o gün anneme hiçbir şey yaptırmayız. Ya dışarıya yemeğe götürürüz ya da biz kahvaltı hazırlayıp çiçeklerle annemizi kutlarız. Ben gebeyken de birinci Anneler Günü’mde yatakta uyurken İsmail yanıma çiçekle gelmişti. Artık de Ali’yle çiçek alıp geliyorlar. Hoş geçiyor.

◊ Anne olduktan sonra kendinde ne üzere değişimler gözlemledin?

– Daha temkinli olmaya başladım. Ekstrem sporları severdim mesela. Hiç endişem yoktu. Her şeyi denemeye çok meraklıydım. Fakat artık daha güçlü olmalıyım, daha sağlıklı olmalıyım, tehlikeli bir şeyi yapmasam mı sanki diye düşünür oldum. İnsan artık iki kişilik düşünüyor.

◊ Kendi annenden öğrenip de anne olarak uyguladığın neler var?

– Her şey. Hatta ben çocukken annemin yapmasına “Of ya” dediğim şeyleri bile artık çocuğuma yapıyorum. Bildiğin şey annenin öğretisi. Ben çok şanslıyım ki kusursuz bir anneye sahibim.

◊ Kimi ünlü isimler çocuğunun yüzünü göstermekten kaçınıyor lakin siz o denli değilsiniz…

– Küçükken biz de biraz sakındık. Bu tercih problemi. Kendi hayatımızda da eğleniyoruz ve bunu paylaşmaktan geri durmuyoruz. Çocuğumuzu da paylaşmayı seviyoruz. Zira onu utandıracak bir şeyi paylaşmamaya çalışıyoruz elbette. Yani birlikte eğlendiğimiz anları paylaşıyoruz.

HİÇBİR YORUMU OKUMUYORUM 

◊ Toplumsal medyada müspet yorumlar olduğu kadar negatif yorumlar da geliyor. En hak etmediğini düşündüğün, “Bu da söylenmemeliydi” dediğin bir yorum var mı seninle ilgili?

– Ben toplumsal medyada yazılan yorumları okumuyorum. O klavye delikanlılığına hiç inanmadığım için oradan gelen yorumları gerçek bulmuyorum. Oturup da onları okumayı vakit kaybı olarak görüyorum.

SEYİRCİYİ ŞAŞIRTABİLECEĞİM BİR ROL İSTİYORUM

◊ Bundan sonrası için nasıl bir proje, nasıl bir rol seni heyecanlandırır?

– “Gassal” üzere tekrar çok değişik bir şey olmasını çok isterim. Yani “Ah be, bu da bana kısmet oldu!” diyebileceğim bir rol olsun. Saçımı başımı değiştirebileceğim, seyirciyi çok şaşırtabileceğim, kendimle de çok uğraşabileceğim bir rol oynamayı çok isterim.

◊ Saçını sıfıra vurur musun mesela rol için?

– O işin değeceğine inanıyorsam çabucak yaparım. İşte bunu istiyorum. Kendimle uğraşabileyim. Merak edeyim, çalışayım, beni de heyecanlandırsın, öğrenebileyim.

EVİN MAKÛS POLİSİ BENİM

◊ Nasıl bir anne ve babasınız sence?

– Bizim meskenin berbat polisi benim. Ben daha disiplinliyim, İsmail biraz daha esnek. Ki Ali doğduğunda “Baba olarak makûs polis sen olmalısın” diye konuşmuştuk, vakit içinde tam aksisi oldu. Fakat mesela Ali 1 yaşına gelene kadar İsmail çok evhamlıydı. Ve sonra o denli bir değişim yaşadık ki o evham bana geçti.

◊ Anne-baba olduktan sonra sizin bağlantınız ne istikamete evrildi?

– Olağan ki merkezine Ali gelmiş oldu. “Çocuk olmadan evvel ne konuşuyorduk biz?” demeye başladık. Hayatla ilgili tüm planları çocuğuna nazaran kuruyorsun. Ve bundan da keyif alıyoruz.

◊ İsmail Bey’in bir açıklaması vardı; “Ben uygun bir âşık değilim, çiçek almayı unutuyorum” diye. Pekala sizinkisi nasıl bir aşk?

– Biz de ona çok güldük kendi ortamızda. Bizimki çok ayakları yere basan bir aşk bence. Hiçbir vakit büyük cümleler kurmayı sevmem ancak ardımda sırtımı dayadığım kişinin İsmail olduğunu biliyorum ve buna yüzde yüz güveniyorum.