– Beğenilen geldiniz sevgili Sezgin Uzunbekiroğlu ve Adem Yılmaz. Nasılsınız? Bu dönem tiyatro sahnesinde “Beyoğlu’nda Zımnî Kanto” isimli oyunla izleyici karşısındasınız. Güzel olsun öncelikle. Bize biraz bahseder misiniz? İzleyiciyi neler bekliyor?

Sezgin: Güzel bulduk, çok teşekkür ederiz. Sahiden çok keyifliyiz. “Beyoğlu’nda Saklı Kanto” uzun vakittir hayalini kurduğumuz bir proje. Uzun mühlet sahneden uzak kalmıştım ve Adem’e daima tekrar sahnede olmak, müzik söylemek ve müzikal bir oyun yapmak istediğimi anlatıyordum. Bir manada bu fikrin fitilini ben ateşledim diyebilirim.

Dönem işlerine her vakit büyük bir ilgim oldu. Belçika’da doğup büyüdüğüm için yabancı lisana yatkınım ve yurt dışındaki müzikalleri yakından takip ediyorum. Lakin Türk tiyatrosunun da zenginliğini sahnede göstermek istedik. Tam da bu arayış içindeyken Adem’e çok sevdiği bir hocasından “Beyoğlu Eğleniyor” isimli kitap hediye edildi. Kitabı okumaya başladığında öykünün kapıları aralandı ve metin yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı.

Oyun, Beyoğlu’nun en canlı ve ihtişamlı devirlerinden biri olan 1900’lü yıllarda, Grande Rue de Pera’da geçiyor. Farklı kültürlerin bir ortada yaşadığı, çok lisanlı ve renkli bir atmosfer var. Bonmarşe açma hayali kuran bir moda meskeni sahibi baba ve Paris’te eğitim almış kızı Müjgan’ın kıssasını izliyoruz. Fakat Müjgan’ın hayali apayrı: Sahneye çıkmak ve kanto yapmak. Sahneye çıktığında karşısına çıkan Elias’la yaşadığı aşk da kıssaya apayrı bir boyut katıyor. Devamı ise seyirciye sürpriz olsun.

Adem: Biz de çok güzeliz, epeyce ağır fakat bir o kadar da heyecanlı bir devirden geçiyoruz. “Beyoğlu’nda Saklı Kanto” benim yetişkinlere yönelik yazdığım birinci tiyatro oyunu olduğu için farklı bir heyecan taşıyor. Oyunumuz 2 Şubat’ta Ses Tiyatrosu’nda prömiyer yaptı ve seyirci tarafından çok sıcak karşılandı. İstanbul’da gezici bir tiyatro olarak bu güç periyotta salonları doldurabilmek bizim için büyük memnunluk.

Ayrıca 2026 döneminde 26’ncısı düzenlenen Direklerarası Seyirci Ödülleri’nde “Yılın Müzikali” mükafatına layık görülmek tüm takım için büyük bir motivasyon oldu. Bu da gerçek bir öykü anlattığımızı hissettirdi.

Oyunda seyirciyi eski İstanbul gece hayatının ihtişamına götürüyoruz. Müjgan’ın kıssası üzerinden 1900’lerin Beyoğlu’suna hakikat bir vakit seyahatine çıkıyoruz. Müzik, dans, mizah ve romantizmin iç içe geçtiği yaklaşık 120 dakikalık bu seyahatte izleyiciyi hem güldüren hem de duygulandıran sıcak bir atmosfer bekliyor.

“MÜJGAN’LA BENZERLİKLERİMİZ VAR”

– Role nasıl hazırlandınız? Karakterin fizikî özelliklerinden mi yoksa ruhsal derinliğinden mi yola çıkarsınız?

Sezgin: Role hazırlık sürecimiz ağır bir prova devrinden geçti. Karakteri anlamak, onun motivasyonlarını çözmek ve öykü içindeki dönüşümünü gerçek kurmak provalar boyunca üzerinde çalıştığımız temel hususlardı. Canlandırdığım Müjgan karakteriyle aslında kimi benzerliklerimiz var; bu nedenle onunla bağ kurmak benim için güç olmadı. Adem karakteri hayli derinlikli yazdığı için Müjgan’ı anlamak ve karakterin iskeletini oluşturmak da doğal bir süreçti.

Müjgan’ın dadı, beybaba, Vanya, Elias ve Sofia ile kurduğu alakalarda karakterin farklı taraflarını görüyoruz. Direktörümüz Zeynep Sevi Yılmaz’ın sahneleme sürecindeki katkıları da bu bağları hakikat kurmamızda çok tesirli oldu. Ben Müjgan’a hazırlanırken evvel karakterin ruhsal altyapısını keşfetmeyi tercih ettim; fizikî ayrıntılar ise bu sürecin akabinde tabiatıyla şekillendi.

Adem: Oyunda birbirinden epey farklı karakterleri canlandırıyorum ve birden fazla tiplemeye yakın olduğu için hazırlık sürecimde daha çok fizikî özelliklerden yola çıktım. Karakterlerin duruşu, yürüyüşü ve gücü üzerinde çalışarak onları birbirinden ayırmaya odaklandım. Londra’da aldığım yüksek lisans eğitimi ve dıştan içe oyunculuk teknikleri bu süreçte bana kıymetli katkı sağladı.

“BİRBİRİMİZİN İŞİNE HAYRANLIK DUYUYORUZ”

– Sahnede partner olmak büyük bir inanç gerektirir. Birbirinizde en çok neye güvenirsiniz?

Sezgin: Adem’in sahnedeki özgüvenine ve ne yaptığını her an çok âlâ biliyor oluşuna güveniyorum. Tuluat konusundaki ustalığı ve ansambl ruhuyla hareket eden bir oyuncu olması büyük bir avantaj. Sahneye her vakit kolektif bir bakışla yaklaşır; şahsî tatminlerin ötesinde sahnenin ve oyunun bütününü yükseltmeye odaklanır. Bu yüzden sahnede kendinizi asla yalnız hissetmezsiniz. Mümkün bir aksilikte bile her şeyi toparlayacak biri olduğunu bilmek oyuncuya büyük bir inanç veriyor.

Adem: Sezgin Uzunbekiroğlu ile çalışmak benim için hem gurur verici hem de çok keyifli. Biz her şeyden evvel birbirine güvenen ve birbirini destekleyen hayat arkadaşlarıyız. Yalnızca eş değil, birebir vakitte çok yakın dostuz. Tıpkı mesleği yapıp birbirimizin işine hayranlık duyunca birlikte üretmek de çok daha güçlü bir hale geliyor. Bu ahenk hem sahnedeki iştirakimize hem de münasebetimize farklı bir kıymet katıyor.

“İNSAN SEVDİĞİNE KARŞI ELEŞTİREL OLABİLİYOR”

– Provalar sırasında aranızda nasıl bir dinamik var? Evli olmak oyun içerisinde olumlu mi negatif bir etken mi?

Sezgin: Prova sürecinde Adem’le nitekim çok keyif aldık. O süreçte eş kimliğimizi bir kenara bırakıp, karakterleri anlamaya çalışan iki oyuncu olarak çalıştık. Elbette vakit zaman zorlandığımız ya da egoların devreye girmek istediği anlar oldu, lakin süreci profesyonelce yönetmeyi başardık. Direktörümüz Zeynep Sevi Yılmaz da bu disiplini çok uygun korudu. Herkes misyon tarifini biliyordu ve arkadaşlık ya da eş bağı prova kapısının dışında kaldı. Adem’le en büyük avantajımız çok düzgün iki arkadaş olmamız. Hissettiğimiz her şeyi açıkça paylaşabiliyor ve prova sonunda konuşarak çözebiliyoruz.

Adem: Prova sürecinde insan sevdiğine karşı bazen daha eleştirel olabiliyor; zira onun her şeyi en uygun formda yapmasını istiyorsunuz. Bu yüzden vakit zaman birbirimize küçük müdahalelerimiz oldu. Lakin bizim için en değerli şey sevgi ve karşılıklı hürmet. Hiçbir şeyi ferdî algılamadan, büsbütün oyuncu kimliğimizle ilerledik. Ayrıyeten Sezgin’le karakter yaratım süreçlerimizin farklı olduğunu da bu süreçte keşfettik. Bunu fark edince birbirimize alan tanıdık ve böylelikle hayli huzurlu bir prova devri geçirdik.

“TİYATRO DİSİPLİN GEREKTİRİR”

– Hem dizi/film setlerinde hem de tiyatro sahnesinde varsınız. İkisinin de gücü ve çalışma disiplini başkadır diye düşünüyorum. Oyunculukta çalışma koşulları olarak en çok zorlayan hangisi?

Sezgin: Dizi/film ve tiyatronun çalışma disiplinleri hakikaten çok farklı ve her ikisinin de kendine mahsus zorlukları var. Televizyon projelerinde, bilhassa ulusal kanallarda yapılan işlerde karakterin gelişimi birden fazla vakit senaryo geldikçe şekilleniyor. Bazen gideceğini sandığın yoldan gitmiyor ve yeni kısımla birlikte karakter beklemediğiniz bir tarafa evrilebiliyor. Oyuncu olarak buna çok süratli adapte olmanız gerekiyor. Birden fazla vakit prova yapma imkânı olmadan sahnenin gereğini yerine getirmek durumunda kalıyorsunuz.

Tiyatro ise bunun tam aksine büyük bir istikrar ve devamlılık gerektiriyor. Sahneye çıktığınız andan itibaren oyundan kopma bahtınız yok. Bilhassa başrol oynadığınızda bu müddet bir-iki saati bulabiliyor. Seyirciyle anlık bir bağ kurarak, onların reaksiyonunu hissederek oyunu sürdürmek büyük bir konsantrasyon ve disiplin gerektiriyor.

Adem: Her ikisinin de dinamiği birbirinden farklı ve natürel ki ikisinin de başka zorlukları var. Tiyatroda prova ve karakter yaratım sürecinde farklı bir sancı çekersin, sinema ve dizi setinde ise sahne sırası gelene kadar beklediğin uzun müddetlerde öbür bir sancı yaşarsın. Dizi ve sinema setinde oyunculuk çok değerli olsa da sahneler daima kesilip farklı açılardan çekildiği için bazen nasıl oynadığını bir mühlet sonra kaybedersin ve fakat televizyon ya da sinemada izlediğinde görürsün.

Tiyatroda ise oyuncu, baştan sona oynadığı karakteri oyun müddeti boyunca kesintisiz bir halde seyirciyle temas halinde, ışıklar altında büyülü bir seyahate çıkarır. Bu yanıttan tiyatroya biraz daha âşık olduğumu anlamışsınızdır.

“TİYATROYU MADDİ TATMİN İÇİN YAPMIYORUZ”

– Sizce artık tiyatroya da dizilerin yanı sıra ehemmiyet verilmeye başlandı mı? Oyuncular öbür bir tecrübe olduğunu söylüyor. Fakat maddi karşılık olarak da güya gereken kıymet bir türlü verilemiyor?

Sezgin: Aslında tiyatroya ilgi gösteren seyirci sayısı sandığımızdan çok daha fazla. Nitekim uygun oyunlara gösterilen ilgiden son derece mutluyum. Fiyatlar ulaşılabilir kaldığı sürece seyircinin tiyatrodan kopmadığını da görüyoruz. Zira tiyatro sırf bir sanat aktifliği değil, tıpkı vakitte kıymetli bir toplumsallaşma alanı. Hiç tanımadığınız beşerlerle birebir anda tıpkı şeye gülmek ya da tıpkı duyguyu paylaşmak çok özel bir tecrübe. Sahne ile seyirci ortasında sahiden çok değerli bir güç dolaşıyor.

Maddi karşılık beklentisiyle yapılan tiyatronun, tiyatronun ruhuna uygun olduğunu düşünmüyoruz. Tiyatro yapan hiçbir oyuncunun da bu işi sırf maddi tatmin için yaptığını sanmıyoruz.

Adem: Son periyoda baktığımızda özel tiyatroların ve sahnelenen oyunların sayısında önemli bir artış var. Bunun değerli nedenlerinden biri, yeni konservatuvar mezunlarının kendilerini gösterebilmek ve dalda var olabilmek için daha küçük yapımlarla sahneye çıkmaları. Bunun yanı sıra büyük yapımlı ve tanınmış isimlerin yer aldığı oyunlar da var; buna katiyen karşı değilim, bilakis çeşitlilik açısından bedelli buluyorum.

Ancak dizilerin eskisi kadar uzun soluklu olmaması ve televizyon tarafının zorlaşmasıyla birlikte tiyatroya yönelimin arttığını da görüyoruz. Ne yazık ki tiyatro yapmak epey maliyetli bir iş. Bu nedenle pek çok yetenekli genç takım, oyunlarını sürdüremeden bırakmak zorunda kalabiliyor.

Seyircinin büyük bir kısmı hem tanınmış oyuncuları izlemek hem de yüksek yapımlı işler görmek istiyor. Bu da doğal olarak küçük ölçekli, bağımsız tiyatroların ayakta kalmasını zorlaştırıyor. Umarım vakitle bu mevzuda bir istikrar kurulur ve kazanan her vakit sanat olur.

“SAHNEDEN EVVEL DAİMA BİRLİKTE SARILIYORUZ”

– Sahneye çıkmadan çabucak evvel yaptığınız, olmazsa olmaz bir toteminiz yahut rutininiz var mı?

Sezgin: Sahneye çıkmadan çabucak evvel tüm takım bir ortaya gelip bir çember oluşturuyoruz. Oyuncular ve teknik grup birlikte… O an, sahnede yaşanabilecek en ufak aksilikte bile birbirimizin yanında olduğumuzu, her şeyin birlikte aşılacağını kendimize hatırlatıyoruz. Sonrasında da “hadi çıkıp çok eğlenelim” diyerek sahneye çıkıyoruz.

Adem: Sahneye çıkmadan evvel tüm takım bir halka oluşturuyoruz. Birbirimizi ne kadar sevdiğimizi, bunun büsbütün bir grup işi olduğunu ve her an herkesin herkesin yanında olduğunu hatırlatıp daima birlikte sarılıyoruz. Akabinde oyunu başlatıyoruz.

– Bugüne kadar sahnede yaşadığınız, “asla unutamam” dediğiniz en komik yahut en duygusal anı bizimle paylaşır mısınız?

Sezgin: Oyunumuzun ikinci perdesinin açılışında mikrofonumun kapandığını fark ettim; sesim seyirciye hiç gitmiyordu. Adem o an doğaçlama bir biçimde “Gel bakalım cicikuş, senin mikrofon mu kapalı?” diyerek durumu toparlamaya çalıştı.

Sahne boyunca mikrofonu yakalamaya çalışırken, o da çok komik bir karakteri oynuyor; sarı kahküllü perukla dolaşıyor. Ben önemli replikleri onun mikrofonuna eğilip söylemeye çalışıyorum, o da başını uzatıp “Gel buraya anlat” diyor. Ben güldükçe seyirci de koptu.

Adem: Bilkent Üniversitesi oyunculuk kısmında son sınıftayken mezuniyet oyunumuzda küçük bir rol oynuyordum. Birinci prömiyerde, başrol oynayan arkadaşlarımdan daha fazla alkış almıştım.

Ailem uzakta olduğu için o oyuna gelememişti. Kuliste hem büyük bir memnunluk hem de bir hüzün yaşamıştım.

– Bugün konservatuvara yeni oyuncu adaylarına vereceğiniz tek bir tavsiye olsa, o ne olurdu?

Sezgin: Konservatuvara hazırlanan gençlere şunu söylemek isterim: Önünüzde güçlü bir yol var ancak bu sizi korkutmasın. Umudunuzu kaybetmeyin, yalnızca çok çalışın. Zira muvaffakiyet büyük ölçüde istikrardan geçer; vazgeçmeyenler kazanır.

Adem: Asla vazgeçmeyin. Sanat sıkıntı ve emek isteyen bir seyahat. Kendinize itimadın, yanılgı yapmaktan korkmayın ve kimseyi beklemeden üretmeye başlayın. Muvaffakiyet resen gelmez; istikrar ve süreklilik bu işin en değerli anahtarıdır.

– Son olarak buradan bilhassa tiyatro tutkunlarına, sevenlerinize söylemek istedikleriniz neler?

Sezgin: Seyircinin varlığı tiyatro için çok değerli. Tiyatronun yaşatılabilmesi için salonların size gereksinimi var. Tiyatro güzeldir, düzgünleştirir. Gelin daima birlikte iyileşelim!

Adem: Tiyatro güzeldir, düzgünleştirir.

– Çok muvaffakiyetler diliyorum, seyircisi bol olsun. Diğer projelerde de görüşmek dileğiyle, çok şad oldum. Sevgiler…

Biz teşekkür ederiz bu hoş röportaj için. Tüm tiyatroseverleri oyunumuza bekleriz.