İnsanın aşık olduğuna kavuşması hoş elbette… Acısıyla, tatlısıyla hayatını onunla paylaşması… 

Ama bir de madalyonun öteki yüzü var. Sevip de kavuşamayanlar… Hatta bütün bir ömrünü kalbinde o sevip de kavuşamadığını taşıyarak geçirenler…

Ve öylece de bu dünyadaki serüvenini tamamlayanlar.

İşte bu Sevgililer Günü’nde bunlardan birinin hikayesini anlatacağız size. Onun hikayesi biraz buruk lakin tahminen de gerçek sevginin nasıl olduğunu kanıtlayacak cinsten.

Üstelik bu hikayenin kahramanı hem Yeşilçam perdesine hem de televizyon ekranlarına damgasını vurmuş biri. Daha da ötesinde 17 Şubat onun, bu dünyadan “gerçekten seven bir yürek bulamadan” gidişinin de ikinci yıl dönümü.

YAŞADIĞI HAYAT DA BİR SİNEMAYA BENZİYORDU
Bu birinci bakışta pırıltılı fakat perde gerisi hüzünlü hikayenin kahramanı Sevda Ferdağ.

Genç jenerasyonların Ağır Roman, Sıcak Saatler, Berivan, Yaprak Dökümü Ömre Bedel üzere üretimlerle tanıdığı, ancak çok daha öncesinde Yeşilçam’a daha siyah beyaz olduğu periyotlardan başlayarak damgasını vuran oyuncu, 17 Şubat 2024 günü uzun ömrünü tamamlayarak 81 yaşında hayata veda etti. 

Ondan geride de elbette unutulmaz sinemalarla birlikte bir de “kırık aşk öyküsü” kaldı.

SEVDİ LAKİN KAVUŞAMADI
Sevda Ferdağ, hayatının en büyük aşkını tekrar kendisi üzere bir periyodun ünlü oyuncularından olan Tamer Yiğit ile yaşadı. 

Evliliğin eşiğine gelseler de bağlantıları o kadar uzun ömürlü olmadı. Üstelik ikisi de aşklarının en gündemde olduğu vakitlerde bile bu bahis hakkında sessiz kalmayı seçtiler.

Konuşulanlara nazaran Ferdağ, Yiğit’in askerden dönmesini bekleyip onunla evlenmeyi hayal etti. Evlilik teklifi geldi gelmesine ancak artık geçti. Ayrılığı seçti Ferdağ.

GÜZELLİĞİ YÜZÜNÜ GÜLDÜRMEDİ
Sevda Ferdağ da daha ünlü olmadan evvelki devirlerde bile daima uzun uzunluğu ve hoşluğuyla ön plana çıktı. Yeniden de onun asıl istediği bu değildi.

Öyle ki yalnızca sinema setinde “Güzelliği sayesinde bu rolü aldı” denildiğini duyunca kaçıp gitti.

Kendisine birincilik kelamı verilen hoşluk yarışına katıldığında da yeniden bir devrin ünlü simalarından Leyla Sayar’ı gördü ve “Birincilik onun hakkı” diye kendini tuvalete kilitledi.

Güzelliği o kadar da yüzünü güldüren bir detay değildi ona nazaran. Zati bir röportajında da bu durumdan sıkıntı yanmıştı: “Kimse benim ruhumu, inceliğimi, dürüstlüğümü keşfetmek kaygısında değildi. Herkes güzelliğimin peşindeydi. Beni hakikaten seven bir yürek istedim” diyerek özetledi hissettiklerini.

DURMADAN SİNEMA İZLERDİ
Yeşilçam’ın bu unutulmaz oyuncusunun hayat hikayesi 1942 yılında Edremit’te başladı. Annesi Ayşe Hanım ile babası Şakir Bey aslında ona Lütfiye ismini vermişti.

Ünlü oluncaya kadar da ismi Lütfiye Dumrul’du. Bir de ablası vardı Fikriye. Aslında ikisinin ismi de uyumlu olması için bu türlü seçilmişti.

İlkokulu Balıkesir’de bitiren oyuncu, ortaokula da İstanbul’da Erenköy’de gitti.

O vakitler da insanların tek ve en büyük cümbüşü de sinemaydı… Lütfiye de ablasıyla birlikte durmadan sinema izlerdi.

Hatta bilet parası bulmak da onlar için kolay değildi. O da boş yoğurt kaplarını toplar onları satıp bilet parasını çıkarırdı.

Kendisi o sıralarda pek aklından geçirmese de Lütfiye, sahiden dikkat çekecek bir hoşluğa sahipti.

HEP TIPKI SORU: ‘ARTİST OLMAK İSTER MİSİN?’
İstiklal Caddesi’nde yürürken en çok duyduğu soru “Artist olmak ister misin?” oldu daima. Her seferinde de “hayır” dedi. 

Ama öteki yandan varlıklı bir aile de değillerdi. Aslında ablası Fikriye de sinemaya başlamıştı. Aileye biraz maddi katkı olsun diye annesi de bu duruma sıcak baktı.

Sadece 14 yaşındayken sinema hayatına girdi. Ancak bir gün sette birilerinin kendisi hakkında “Güzelim diye oyuncu olacağını sanıyor” dediğini duyunca kaçıp gitti.

Sinema yerine otobüslere muavin olmak için teşebbüste bulundu. Bir ilana başvurdu ancak geri çevrildi. 
Bu noktadan sonra artık onun için sinemadan diğer seçenek kalmamıştı. O sırada ne okuyordu ne de bir işte çalışıyordu Lütfiye.

İLK SİNEMASINI KİMSE İZLEMEDİ
1958 yılında O Günden Sonra ile birinci oyunculuk tecrübesini yaşadı. Fakat o birinci sinemasını kimse izlemedi. Bunun için 1963 yılını beklemesi gerekecekti.

Azrail’in Habercisi onun için bir dönüm noktası oldu. O birinci sinemalarda afişte ismi Lütfiye Dumrul olarak geçiyordu. Lakin Yeşilçam’da isim değiştirme modasına o da uydu.

Bir arkadaşının “Çok sevdalı bakıyor bu kız. İsmi Sevda olsun” demesiyle artık ismi da belirlenmiş oldu. 
Sinemada giderek yükseldi, akabinde bir müddet de sahne tecrübesi yaşadı.

İlerleyen yıllarda da hem sinema hem de ekranın aranan yüzlerinden biri olarak hayatını sürdürdü.

Sıcak Saatler, Aşkın Dağlarda Gezer, Aşk Hoş Şeydir, Berivan, Gelin, Yaprak Dökümü, Ömre Bedel üzere dizilerde kamera karşısına geçti. Sevda Ferdağ, bu dünyadaki uzun, kimi vakit pırıltılı, kimi vakit hüzünlü hikayesini 17 Şubat 2024 günü İstanbul’daki konutunda tamamladı.

Geride bir değil birkaç jenerasyonun hafızasında yer eden sinemaları, dizileri ve bir de tamamlanmamış bir aşk hikayesi kaldı.