Silica, son derece kısa müddetli lazer ışık darbeleri kullanıyor. Bu “ultra kısa” darbeler, saniyenin katrilyonda biri ölçeğinde (femtosaniye) sürüyor. Lazer ışığı olağanda camın içinden geçip giderken, çok küçük bir noktaya yoğunlaştırılınca camın o minik bölgesinde moleküler seviyede kalıcı değişimler oluşturuyor.

Bu değişim, camın içinde üç boyutlu, iğne ucu kadar küçük “hacimsel noktalar” halinde yapılıyor. Bilgi de bu mikro bölgelerin pozisyonu ve özellikleri üzerinden kodlanıyor. 

2 FORMÜL, 1 AMAÇ

Araştırma, cam içinde bilgi yazmak için iki farklı yaklaşımı pahalandırıyor. Birincisi, lazerin camın içinde mikroskobik “boşluk benzeri” yapılar oluşturması; bu prosedür daha yüksek data yoğunluğu sağlıyor. İkincisi ise camın kırılma indisinde çok daha “narin” değişimler yapmak; bu metot daha süratli yazılabiliyor ve daha az güç tüketiyor lakin ünite hacimde daha az bilgi taşıyor.

Çalışmaya nazaran sistem; datayı kodlama, yazma, okuma, çözme ve kusur düzeltme adımlarını bir ortaya getirerek “uçtan uca” pratik bir depolama platformu göstermeyi hedefliyor. Yani problem sadece camın içine iz bırakmak değil; o izi emniyetli biçimde yıllar sonra tekrar okuyup manalandırmak. 

NEDEN BU KADAR DEĞERLİ

Bugünkü arşiv teknolojileri (manyetik bantlar, diskler gibi) vakitle bozuluyor; sıcaklık, nem, manyetik alan ve gereç yaşlanması üzere etkenler depolamayı sınırlıyor. Silica’nın tezi ise tam burada öne çıkıyor: sürat ve yoğunlukla birlikte, çok uzun ömürlü bir “arşiv kasası” fikri.