Sadece simit alacaktık. Simit her vakit yenen bir şey olmamıştı çocukluğumda. Bir yere giderken alırdık ya da karşımıza çıkınca… Bölüşürdük kardeşimle bir simidi. ‘Demek ki o vakitler bir simit ikiye bölünebilecek kadar büyükmüş’ dedim içimden kızımla fırına giderken. Şimdilerde aklımıza gelen her an simit ya da öteki bir sokak lezzeti mesken sofrasına konuk olabiliyor ancak internetteki yemek sitelerine yazıp o lezzeti konuta kadar getirtince eski lezzetli halinde olmuyor güya. Hissiyatım bu istikamette. Olağan aranan lezzete gidemeyecek durumda olanları tenzih ederek bunları sizinle paylaşıyorum. Gidemeyecek durumda olanlar için de bulunmaz nimet her istenenin kapıya gelmesi…

Tanıdık sesler

Ayrıca olaya körcül olarak bakarsak köşe başlarındaki sabit simitçiler kaldırımı kapatıp yolumuzda pürüz teşkil etseler de birebir vakitte bizim için bir işaret oluyor. Yani simitçinin sesi bir yere geldiğimizi ya da yaklaştığımızı belirtiyor.

Nereden çıktı bunlar diyeceksiniz… Simit alıp meskene getirmek için fırına gittik. Derken bir gürültü koptu sokakta. Bir hengame… Ne oldu da bu ortam karıştı, bu kadar insan ne vakit buraya toplandı diye düşünürken ağza alınmayacak laflar duyuldu. Kadın-erkek herkes birden bir taraf oldu. Bu ortada biz geriden dolaşıp konutumuzun önüne geldik. “İçeri gir” deyince “Yok” dedi kızım. Endişelendi. Zira sesler tanıdık; 2-3 bina yanımızdaki beşerler. “Falan bireyle filan kişi” diye bilgi verdi bana.

Çok geçmeden anladık neyin hengamesi yaşandığını: Park! Yani arabayı kim nereye park edecek…  Durum bayağı şiddetli oldu ve bizim apartmandan da bir komşu aşağıya indi. Yaşça büyükler “Yapmayın evladım, yüz yüze bakıyorsunuz, konuşmayın berbat kötü” dese de öfkede akıl olmaz…

Ortam güzelce gerildi, çocuklar duymaması gereken şeyler duydu ve hareketler gördü. Meğer arbedeye sebep olan otomobillerin park etmek istendiği yer iki tarafa da ilişkin değildi. Belediyeye ilişkin kaldırım için hengame ediliyordu. Bunu söylemek istedim birden. Hareket etmeye çalışınca kızım tuttu. “Dur baba, seni dinleyecek durumda değiller” deyince onu da endişelendirmeye gerek yok diye düşündüm.

Neyse bir teyze ortaya girince biraz sakinleşti ortam. Tarafları birbirlerinden uzaklaştırdılar.

Aklıma şu geldi: Neden bizim olmayan bir şeye süreksiz sahiplik  için bu kadar büyük uğraş içine giriyoruz? Tapunun dışında kalan her yer kamuya aitse neden ‘Burası benim’ diye oburunu kovmaya çalışıyoruz? ‘Benim konutum burası, burası benim’ üzere geçersiz mazeretle arbedeye sebep yaratıyoruz. Yolun kenarını geçtik, yayanın yolunu kapatmak için arbede ediyorlar. Yaya “Benim yolum, park edemezsiniz” dese iki otomobil sahibi de “Sen kim oluyorsun, araban yok” mu diyecekler? Sahiden trajikomik bir durum var. İki kişi hengame edecek, biri otomobilini koyacak, birkaç saat sonra alıp gidecek. Üçüncü gelecek, yer bulmanın sevinciyle uğruna kalplerin kırıldığı alana otomobilini bırakıp gidecek.

Kaldırıma park etmek yasak. Cezalar uygulansa, kimse kaldırıma park etmese de hengame bitmez ancak en azından size ilişkin olmayan bir yer için tartışmazsınız. Zati orası bize ilişkin. Değilmiş üzere yapıyoruz… Otomobilimiz yok ya, bizim hengameye da hakkımız yok. Bir bastonluk yol bulursak oradan geçiyoruz maalesef…