Büyük ölçekli bir afet sonrası kolektif yas sürecini anlatan ‘Stories Will Not Mend This Broken World’ (Hikâyeler Bu Kırık Dünyayı Onaramayacak) isimli tiyatro oyunu geçen ay New York’taki The Brick Theatre’da
iki hafta boyunca kapalı gişe sahnelendi. Oyunun Amerikalı müellifi William Johnson, 6 Şubat sarsıntılarından kısa bir mühlet sonra İstanbul’a gitmiş, bu büyük afetin beşerler üzerindeki tesirlerine şahit olmuş. Ve akabinde 6 Şubat sarsıntılarını merkezine alan oyunu yazmaya karar vermiş. Oyunun direktörlüğünü Handan Özbilgin üstleniyor, 5 kişilik oyuncu kadrosundaysa 3 Türk bayan var: Tabiat Özbilün (23), Defne Özkan (25) ve Gamze Ceylan (53). Oyuncularla çevrimiçi buluştuk.

◊ Oyunda 6 Şubat’ın akabinde yasını nasıl konumlandıracağını bilemeyen karakterleri izliyoruz… Öykü sizi nasıl etkiledi?

Doğa Özbilün: Enteresan olan şu ki hayatımda en az oyunculuk yaptığım oyunlardan biriydi. Empati kurmak için neredeyse hiç gayret harcamadım, zira oyuna ilişkin tüm hisler; Türklük, yas, hepsi esasen içimde çok tazeydi. Onu dışarı çıkarmak sıkıntı olmasa da duygusal olarak çok sıkıntı bir süreçti.

◊ Oyun kapalı gişe oynadı. İzleyenlerin yansıları nasıldı?

Doğa Özbilün: Amerikalı arkadaşlarımın bu kadar etkileneceğini hiç düşünmemiştim. Daha evvel hiç ağladığını görmediğim beşerler ön sırada gözyaşlarını tutamıyordu. Oyun sonrası da gelip ne kadar etkilendiklerini söylediler. Neredeyse üç yıl evvel yaşanmış bir olayın, onları bu kadar etkilemesi beni de çok etkiledi.

Defne Özkan: Amerika seyircisi oyunu sahiden çok beğendi. Bahse hâkim olmadıkları halde gelip, elimi tutup teşekkür eden çok insan oldu. “Böyle bir öyküyü seçtiğiniz için teşekkür ederiz” diyen çok fazla kişi vardı.

◊ Bu büyük afet yaşanırken Türkiye’den uzakta olmak size ne hissettirmişti?

Doğa Özbilün: Hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Bu süreçte daha evvel pek tanımadığım Türk arkadaşlarla bir ortaya geldik. Bir-
likte ağladık, bağış topladık, yas tuttuk.

Gamze Ceylan: Sarsıntı 6 Şubat’ta oldu, ben 7 Şubat’ta İstanbul’daydım, denk geldi. Sürecin içinde olmak bana daha âlâ geldi. Uzakta olsaydım çok daha güç olurdu. Hüzünle öfke ortasında gidip geldiğim bir periyottu.

◊ Bu oyunun modülü olmak size âlâ geldi mi?

Doğa Özbilün: Bu oyunu yapmak kimsenin hayatını kurtarmadı fakat en azından birilerine bu yaşananları anlatabildim. Amerikalılar Türkiye’yi de birden fazla vakit savaş ve krizlerle anıyorlar. Hiç tanımadıkları bir coğrafyadan bir kıssa anlatabilmek bana nitekim uygunlaştırıcı geldi.

Gamze Ceylan: Çok fazla oyunda oynadım. Genelde göçmenlik, savaş, acı üzerinden tek bir duyguya sıkışan karakterler oynadım. Bu oyun da acılı bir yerden çıkıyor lakin sorduğu sorular çok daha felsefi. Yanıt vermiyor, bir karmaşa hali sunuyor. Lakin o karmaşanın içinde ‘beraberiz’ duygusu var. Uygunlaştırıcı olan da tam olarak buydu.

‘Hayatımıza nasıl devam edebiliyoruz?’