Dizi çekimleri için daima Trabzon’da. İstanbul’a geldiği bir boş gününü fırsat bilip buluşuyoruz.
O son periyotta izleyiciyi sinirlendirdiği kadar kendini sevdiren ‘kötü’lerden biri. Sert bakışlarının altında muzip ve sevinçli bir karakter yatıyor.

◊ Son işinle çok tanınan oldun. Lakin hakkında pek bilgiye ulaşamadım. En baştan başlayalım: İzmirliymişsin. Nasıl bir ailen vardı?

İzmir’de doğdum, büyüdüm. Annem Düzceli, babam Balıkesirli, Çerkesiz. Annem mesken hanımı, babam da Ege Üniversitesi’nden emekli eski öğretim üyesi, akademisyen. İki kardeşiz lakin kalabalık bir ailenin içinde büyüdüm. Yazlarımız Düzce’de, anneannemin bahçeli konutunda geçerdi, altı kuzendik, meyve ağaçları altında top oynardık. Bursa’da veterinerlik fakültesi kazandım ve oraya gittim. Biraz da Bursalı oldum. Sonra Ankara’da dokuz sene okudum.

◊ Tek tek gidelim, veterinerliği bitirdin mi?

Dördüncü sınıfa başlarken bıraktım.

◊ Yüzüp yüzüp kuyruğuna gelmişken neden bıraktın?

Okul beş yıldı. O kısmı seçmemde de sağ olsun babamın tesiri vardı. Onun alanı ziraat, hayvan besleme. Bana “Yurtdışına konferanslara gidip geliyorum. İleride beşerler meskenlerinde çok kedi-köpek besleyecek, bu meslek çok tanınan olacak” dedi. Ben de o kısma girdim lakin okula başlayınca çabucak bir tiyatro topluluğuna kaydoldum.

◊ Oyunculuğun temelleri de orada mı atıldı?

Aslında öncesinde… Edebiyat hocam çok tatlı bir bayandı, beni motive ederdi. Odamda kendimce şiir, hikaye yazmaya çalışıyordum. 13 yaşında Yakup Kadri Karaosmanoğlu’nun ‘Yaban’ını okuyup, özenip 60 sayfa roman yazmaya çalışmıştım (gülüyor). Üniversitede tiyatro topluluğunu bulunca çok sevdim. Bilkent’te tiyatro okumaya başladım. Sonra da İstanbul’da Haliç Üniversitesi’nde oyunculuk üzerine yüksek lisans yaptım.

◊ Seni yeni yeni tanıyoruz. Kendini nasıl özetlersin?

İş üzerinden anlatırım sanırım. Aslında bu durum beni bazen üzüyor. İş konusunda çok hayallerim var, oyunculuk yolunu çok ciddiye alıyorum ve o ciddiyet bazen beni yoruyor. Tiyatroyla bir şeyler üreterek kalıcı olmaya çalışıyorum. Gezdiğim kentlerde biriktirdiğim arkadaşlarım var. Kendimi biraz arkadaşlarımın üzerinden okurum. Onlarla 20 yıldır görüşüyorum. Arkadaşlarını çok seven biriyim.

◊ Kendinde değiştirmek istediğin yanın ne?

Biraz daha rahatlamak isterdim. Kendimi izlerken çok yargılıyor, eleştiriyorum. Orayı biraz rahat bırakmak âlâ olurdu.

◊ Hayatında “Bitti” dediğin ancak sonra tekrar başladığın bir an var mı?

İnan “Bitti artık” dediğim bir an yok. Çabayı çok seviyorum. Kendimle alakalı da şöyle bir duam var: İnşallah her şey beni adım adım bulur, kolay bir halde bulmaz, ben de pahasını bilirim. Sahiden de hayatım o denli geçiyor.

‘Bu işteki en büyük haksızlık…’

◊ 41 yaşındasın. 20 yıldır içinde bulunduğun oyunculuk kesiminde sence uğradığın en büyük haksızlık neydi?

Kimse gençlerin ne yapmak istediğini merak etmiyor. “Sen ne düşünüyorsun”, “Ne yapmak istersin”, “Senin için bu türlü bir alan var” diyen birinin olmaması bu işteki en büyük haksızlık. Olana uyumlanmaya çalıştığımız bir nizamın içindeyiz, o da çok zorluyor.

◊ Oyunculuk dünyasında bir şey değiştirecek olsan neyi değiştirmek isterdin?

En büyük külfet şu: Kendimize daima oburlarının gözünden bakarak bir meslek yahut yol inşa etmeye çalışıyoruz. O yüzden eğitim sistemini değiştirmek isterdim.

◊ Oyunculuğun sence en sıkıntı kısmı ne?

Herkes toplumsal medyada en düzgün anını paylaşıyor. Dizide aslında en düzgün anlarımız çekiliyor. Lakin bu o denli bir iş değil. Bu işin en güç kısmı bir rol gelsin diye bekliyorsun, geliyor. Sonra dizi tutsun diye dua ediyorsun, tutuyor. “Rolü daha geniş muharrirler inşallah” diyorsun, yazıyorlar. Bu sefer “Karakteri öldürüp diziden çıkarmasalar” diyorsun. Hangi rolde olursan ol bu olabiliyor. Ve bu psikolojiyi yönetim etmek çok sıkıntı. Ben kendi adıma buralarla ilgilenmemeyi becerebildiğim için kendimi takdir ediyorum. Natürel bazen çok zorlanıyorum. Bu psikolojiyi canlı tutmak o kadar kolay
bir şey değil.

‘BEN OLMAMA MÜSAADE VERMEDİĞİNİ HİSSETTİĞİM AN SENDEN SOĞURUM’

◊ Son periyotta çok beğeniliyorsun. Sence sen jön müsün?

Bilmiyorum. Onun tam olarak ne demek olduğunu söylersen…

◊ Dizileri başrolde oynayan, güzel, yalılarda falan oturan karakterleri canlandıranlar üzere…

Eğer o denli olsaydım herhalde şimdiye kadar olurdu. Sahiden bu düşündüğüm bir şey değil. Bazen bana o denli diyen arkadaşlarım var lakin beni motive etmek için söylediklerini düşünüyorum ve mevzuya sahiden oradan bakmıyorum. Aslında hiç unutmuyorum, şu an çok meşhur olan oyuncu bir arkadaşım evvelce bir yerde otururken benim yüzüme baktı ve “Sen hiçbir vakit jön oynayamayacaksın, biliyor musun” dedi. “Neden o denli bir şey dedin abi” dedim. “Bu işin bir matematiği var” falan dedi. Sanırım birtakım kalıplar var. Lakin ben biri kıssa yazmaya başladığı vakit o kalıpları düşünerek yazdığını da düşünmüyorum, iş satmaya geldiği vakit sanırım herkes o kalıpları düşünmeye başlıyor. Mesela şu an içinde bulunduğumuz işte de o kalıplara nazaran hiç kimsenin role seçildiğini düşünmüyorum. O yüzden de kendimi şanslı hissediyorum.

◊ Pekala, daima bayanlar tarafından beğenilir miydin?

Beğenilirdim. Ancak bunu fizikî olarak düşünmezdim. Daima bir esprim vardı, mahallemde daima ünlüydüm. Ünlüydüm derken ömür gücüm çok yüksekti, girdiğin ortamda parlamak üzere. Sorduğun sorunun fizikî olan yanından çok bende kuvvetli olan yanı, yaşamayı sevmem ve yaşarken de onu coşkulu bir formda yaşamam.

◊ Hayatında biri var mı? Âşık mısın?

Var, evet ve hoş gidiyor.

◊ Bir aşk tarifin var mı?

Gece yattığında ve sabah kalktığında birinci aklına gelen şey şayet halbuki âşıksındır.

◊ Seni bir bağdan en süratli soğutan şey nedir?

Benim ben olmama müsaade vermediğini hissettiğim birinci an senden soğurum.

‘Ben aşk için bu kadar ileriye gitmezdim’

◊ Şu an hayatın nasıl bir dönemindesin?

Bence en âlâ devirlerinden birindeyim. 40’ların başındayım ve şayet söylenenler doğruysa en hoş yaşlarımın başlamış olması lazım. Galiba 40 olmanın en uygun durumu seninle alakalı değil. Sen 40’ken 30’a, 20’ye daha fazla denk geliyor ve senin yaşadığının birebirini yaşayan insanları, tepkilerini görüyorsun. Olağan hepimiz tekiz ancak çok birbirimize benzediğimizi de düşünüyorum bir noktada. Onda gördüğünde, bir tahlil üretebiliyor olduğunda, kendinin büyüdüğünü de hissetmeye başlıyorsun.

◊ Yeni projelerin neler?

‘Taşacak Bu Deniz’ devam ediyor. Bu sene kendi oynadığım bir tiyatro oyunu yok. Fakat kendi adıma tiyatroyla ilgili bir şeyler yapmaya çalışıyorum. ‘Kısalar’ diye bir takım kurduk arkadaşlarımla ve geçen sene
‘Das Das’ın yer sponsorluğunda ‘Kısalar Festivali’ni yaptık. Sahne sanatları alanında üretilmiş, 20 dakikanın altında kalan tüm performanslarla ilgilenen bir şenlik.
160 oyun başvurdu. 62’sini sahneye çıkardık. İmkânlarımızı zorlayıp oradan üç bayan öyküsünü seçtik, artık onlar ‘Kısalar’ ismine ‘Das Das’ın yer sponsorluğunda sahneye çıkıyorlar.

◊ Dizide canlandırdığın karakter âşık olduğu bayanı kendiyle evlenmeye zorlamış, çocuğunu ondan koparmış biri. Sen aşk için bu kadar ileriye masraf miydin?

Ben aşk için bu kadar ileriye gitmezdim. Şerif karakteri de bunları aşk için yaptığını zannediyor lakin ben o hissin, o kavramın ne olduğunu bilmediğini düşünüyorum.

◊ Karakterin sana ne tabir ediyor?

Son iki yıldır âlâ karakterleri canlandırdım ancak ondan evvel çokça makûs karakter oynadım, o yüzden tekrar makus bir karakteri oynama konusunda nitekim düşündüm. Karaktere ‘Neden kötü’ diye baktım. Ben onu hiçbir yerde haklı bulmuyorum. Lakin o kendini nerede haklı buluyor diye düşünmek zorunda olduğumu biliyorum. Zira öbür türlü berbat bir karakter ekmeği bile sabah kahvaltısında bıçaklar ve karikatürize bir yere sarfiyat. Buradaki karakter o denli değildi. Bu türlü olmasının bana verilen bir sürü sosyolojik, ruhsal sebepleri vardı. Bende onları kendimce bir şeyler araştırıp içine koymaya çalıştım. Lakin aslen ben işimizin kolektif bir çalışmanın başarısı olduğuna inanıyorum. Muharrirlerimiz, direktörlerimiz ve oyuncu arkadaşlarımızla bir arada birbirimize yardımcı olarak oluşturduk bu dünyayı ve bu tüm karakterleri daha gerçekçi kılıyor.

◊ Senin hayatında ‘Şerif’ karakteri üzere intikamın yeri var mıdır?

İntikam almakla hiç uğraşamam, o denli bir şeyim yoktur. Biri bana bir şey yaptıysa, unutmam, yakınlaşamam, affetmem zordur fakat bir intikam almaya çalışmam.

◊ Sokakta yansılar nasıl?

“Sana daha dün akşam ekranda izlerken küfrettim, artık karşımdasın” diyen oluyor. Ancak en ilginci, daima gittiğimiz bir yerde mutfaktan bir abla koşarak geldi ve “Sana bir defa sarılabilir miyim? Kimse sana sarılmıyordur” dedi. O benim için çok enteresandı. Anne olup Şerif’e “Sana bir sarılayım” diyen çok beşerle müsabakaya başladım, güya sarılınca Şerif de bir daha berbat davranmayacakmış üzere bir yerden bakıyorlar.

◊ Yıllardır oyunların, dizilerin var lakin patlamayı bu sene 41 yaşında yaptın. Sevdin mi tanınmayı?

Kendi hayatımda çok rahat konuşan, hareket eden biriyim. Artık ona daha dikkat etmek zorunda olmak beni biraz zorluyor. Bir kezinde Trabzon Havalimanı’nda onun bir örneğini yaşadım. Bir yerde hakkımız olan şeyle alakalı hem kendi adıma hem senin ismine itiraz edebilir, konuşabilirim. Bu kadar görünür olmazken bu sorun değil. Lakin görünür olduğunda bunlar daima manipüle edilebilir. O beni biraz rahatsız ediyor.