İlk işinin üzerinden yıllar geçse de o değişmiyor… Yüzünde daima o temiz gülümseme ve parlayan masmavi gözleri… Birinci bakışta tahminen biraz uzaklıklı üzere durduğunu düşünebilirsiniz fakat iki sohbetin belini kırmak duvarlarını indirmesi için kâfi. Pelin Karahan’la başlıyoruz muhabbete.

◊ ‘Kaç Para Bi Fön’ ikinci tiyatro oyunun. Bir evvelki işinde kalabalık bir ekipleydin, bu sefer sahnede iki şahıssınız. Nasıl sahnede olmak?

Tuna Kırlı’yla oynuyoruz. Bu oyunda sahnedeki sorumluluğum çok daha fazla. Münasebetiyle beni daha çok zorlayan lakin çok da
keyifli bir proje oldu.

◊ Ekran ve sahnenin en büyük farkları neler?

Arada çok fark var. Mesela sahnede kusur yapma üzere bir bahtın yok. Kameradaki üzere 5-10 kere tekrar alınmıyor. Büsbütün anı yaşamak, seyircinin o an verdiği tepkiden devam etmek zorundasın. Senin o gün ruh halin nasılsa, sahnede oynadığın karakter de apayrı oluyor. Tiyatro canlı bir organizma üzere. Ancak zorluğu ve onun üstesinden gelmeyi seviyorum.

◊ Oyuna seni ikna eden neydi?

Aslında bu dönem daha çok ekranda olmak isterken bu türlü bir proje gelince, bir de evvelden çalıştığım arkadaşım olunca kabul ettim. Karakteri çok sevdim, eğlenceli. Bir de tiyatro çok besleyici, mesleğim açısından da tahminen beslenmeye daha çok gereksinimim vardı.

◊ Nasıl bir karakter ve öykü var bu oyunda?

Can ve Feriha evli bir çift,kısaca Fero diyoruz. Hiç yoktan ortalarında ufak bir tartışma alevleniyor. Bayan ve erkek bakış açıları farklı, taleplerini farklı formlarda lisana getiriyorlar. Bayanlar ayrıntıcı, daha ince eleyip sık dokuyor. Erkekler hayata daha düz bakıyor. O farklı bakış açılarının içinden evliliğe bakıyoruz. Seyirci de oyuna geldiğinde güya bir çiftin bağını dikizliyormuş üzere hissediyor. Herkes ‘Aynı benim meskendeki halim’, ‘Bu benim eşim, sevgilim’ diye düşünüyor. Zira aslında her alakanın özünde birebir uyuşmazlıklar var.

◊ Oyunun tanıtımlarında “Kusursuz Instagram münasebetleri çağında o parlak vitrinin gerisinde birikenler, içimize attıklarımız, sustuklarımız, ertelediklerimiz var” diyor. Instagram’da süper evlilikler, kusursuz hayatlar görüyoruz, herkes hoş, memnun. Sence o renkli dünyalar ne kadar gerçek?

Bana hiç gerçek gelmiyor. Zira özel hayatlarımız her vakit o kadar harika gitmiyor ve oradan yapılan o büyük sevgi selleri bana çok da samimi gelmiyor. Meskende birbirinin hızına bakmayanların oradan büyük kalplerle “Seni çok seviyorum” kutlamalarıda geçersiz geliyor. Temel teğe birde yaşadığın ilgideki samimiyet kıymetli. Toplumsal medyayı ben de biraz vitrin buluyorum.

◊ Instagram’daki Pelin’e baktığımızda senin sustukların, ertelediklerin oldu mu?

Dijital denen bir dünya var artık hayatımızda. Yanlışsız kullanmak lazım, seyirciyle ya da sevenlerle etkileşim kurmak ismine hoş bir araç. Lakin ben özel hayatım bana kalsın isterim, o yüzden toplumsal medyayı benden beklenen kadar etkin kullanmıyorum. Bir akşam, çocuğumla ilgili bir sorun yaşadıysam ya da bir derdim varsa hiçbir şey olmamış üzere “Kahve içiyorum, konutumda çok mutluyum” diyemem. Daha çok işlerimle ilgili şeyler paylaşıyorum.

‘KİMSE ARTIK YAŞININ İNSANI DEĞİL’

◊ ‘Kavak Yelleri’ne başladığında 21 yaşındaydın, üzerinden 20 sene geçti. Ekranda o periyot herkesin yüzü birbirinden farklıydı. Artık de estetik müdahalelerle genç oyuncular birbirine çok benziyor. Sen bunu ne kadar yanlışsız buluyorsun?

Bizim vaktimiz çok farklıydı. Şimdi cast’lar (oyuncu seçimleri) yapılırken
15-17 yaşında bir çocuğum olabilir. Çok da olağan. Lakin şu an 15-17 yaşındaki kızlar
30 yaşında üzere duruyor. Hasebiyle bu sefer biz anne-kız oynamıyoruz. Tamam, bende genç gösteriyorum lakin onlar da büyük durduğu için yanlış bir eşleşme oluyor. Kimse artık yaşının insanı değil. Bizim bölümde de bir gariplik oldu, genç kız yok, biz de yaşlanmıyoruz… Estetik yaptırmayın da bir herkes yerini bilsin, değil mi?

◊ Bayanların 40 yaşını geçince anne rollerine sıkışmaları, erkeklerinse yaş alsalarda jön olmaya devam etmeleri eleştiriliyor, buna katılıyor musun?

Katılıyorum, inanılmaz rahatsız olduğum bir bahis. Bu dönem dizilere baktığınızda
yarısından birçoklarında adamlar neredeyse
40-50 küsur yaşlarında, kızlar 20-25 yaşında. Niçin 40 yaşında bir bayanın yanına 20’lik bir erkek koyamıyoruz. Olmaz zira ahlaki kurallarımıza aykırı düşüyor. E, öbürü çok mu yanlışsız? İnan ekranda da çok nahoş duruyor. Bakıyorum, kızların ciltleri bebek üzere, yanlarında artık göz yanları kırışmış, yüz sınırları çökmüş erkekler. Toplumsal medyadan da buna çok isyan eden var. Madem 50 yaşında bir adam koyuyorsun, koy yanına 40 yaşında bir bayan, onların aşkını görelim.

‘Hayatımızda değişim kaçınılmaz’

◊ Bu hafta eşin Bedri’yle (Güntay) 12 yıllık evliliğinizi sonlandıracağınıza ve ayrılacağınıza dair haberler çıktı. İşin aslı nedir?

Bu bahisle ilgili konuşmak istemiyoruz. Anlayış göstermenizi rica ederiz.

◊ Yıllar süren bir nizamın var. Gelecek seni endişelendiriyor mu?

Düzen ve değişim her vakit var hayatlarımızda, bu kaçınılmaz. Geleceğiyse hiçbirimiz bilemeyiz olağan, daima birlikte yaşayıp göreceğiz.

◊ İki çocuğunuz var: Ali Demir (11) ve Eyüp Can (9). Onlara verdiğin en büyük nasihat ne?

“Biz sizin anne-babanızız, her vakit yanınızdayız, sizi çok seviyoruz. Hayatta ne olursa olsun, size olan sevgimiz asla değişmeyecek.” Geçen Ali Demir’le konuşuyorduk, ona “Hayatta tek bir yanlışsız yok, sana hakikat gelen diğerine yanlış gelebilir. Herkesin bakış açısı farklı. Ancak tek bir yanlışsız var. Annen, baban ve kardeşinin seni çok sevdiği. Bu hayatta değişmeyecek şey bu” dedim.
O da “Benim için tek yanlışsız var,
o da annedir” dedi. Gözlerim doldu. Onlara bir şeyler öğretirken kendi ayaklarının üstünde durarak büyüsünler de istiyorum. Benim şefkatimden, babalarının itimadından eksik kalmasınlar ancak birey de olsunlar.

‘O devrin şöhreti daha değerli ve samimiydi’

◊ Hayatının büyük kısmını insanların gözü önünde yaşamışsın. Sevdin mi göz önünde olmayı?

Ben aslında isteyerek değil, para kazanmak maksatlı bu işe başlamıştım. Ancak şu an olduğum yeri seviyorum, memnunum. Durduğum, çok çalıştığım, az çalıştığım vakitler oldu. Lakin günün sonunda hâlâ bugün bu mesleği yapıp para kazanıyorsam ve insanlardan da karşılık görüyorsam demek güzel bir noktaya gelmişim.

◊ O periyodun şöhretini mi yoksa toplumsal medya periyodunun şöhretini mi tercih edersin?

O periyodun şöhreti daha değerli ve samimiydi. Bu devrin de reklamlarla, ününün yayılmasıyla maddi olarak getirisi daha çok.

◊ Tanınmanın en güç yanı neydi?

Hep enerjini yüksek tutman gerekiyor. Zira beşerler seni o denli görmek istiyor.
O bazen güç geliyor.

‘Komik de zeki de olabilirim’

◊ ‘Kavak Yelleri’ ekranda her yayımlandığında ilgi görüyor, muvaffakiyetini neye bağlıyorsun?

Samimiyete bağlıyorum. Toplumsal medyada her şey çok daha dejenere ve öbür bir noktada, bizim o zamanki samimiyetimiz şu an ekranda yok tahminen de.

◊ O vakitten bu vakte çok değişmemişsin. Hoşluk hiç başına bela oldu mu?

Oldu, staj vaktinde otellerde çalışırken kelamlı taciz olabiliyordu, yakınlık kurmaya çalışıyorlardı. Zati bayansan bir uğraşları oluyor. Bir de yalnızca hoşmuşsun, o yüzden ön plandaymışsın üzere geliyor; zekân, mahir olman, yeteneğin ikinci planda kalıyor. Mesela hoş bayan çok zeki ya da komik olmaz üzere bir algı da var. Niçin olamazsın? Ben tiyatroda güldürü yaptığım vakit o kadar memnun oluyorum ki, hoş olabilirim fakat komik de zeki de olabilirim, diğer bir iş de becerebilirim.

◊ Artık 41 yaşındasın. Hayat sana nasıl geldi?

20’ler, 30’lar hiçbir şeymiş. 40’a girdiğinde farkındalık, arınma, değişim süreci başlıyor. “40, bayanın kendini bulduğu yaş” lafı doğruymuş.

◊ Neler buldun kendine dair?

Düşünce imal, zihnim, hayattan beklentilerim, isteklerim, istemediklerim, sonlarım, tahammül ettiklerim netleşti… Gerçek Pelin’i bu yaşta buldum. Yani yaşıyormuş, bir şeyler yapıyormuşuz bir bayan, bir oyuncu, tahminen bir anne olarak. Lakin bütün bunların evrildiği ve ben bu hayatta niye varım diye sorgulayıp yanıtını bulduğum bir vakit oldu.

◊ Oyun dışında şu an hayatında neler var?

‘Pelin ve Tahsin Mutfakta’ isminde bir yemek programına başladım. Yemek yapmayı zati çok severim.

‘Her şeyi daima bayan bayana çözdük’

◊ Ankaralısın. Kaç yaşına kadar orada yaşadın?

17 yaşına kadar Ankara’daydım. Sonra üniversiteyi kazandım, beş sene Eskişehir’de Anadolu Üniversitesi Turizm Otel İşletmeciliği okudum ve bitirdim.

◊ Oyunculuk nereden esti?

Para kazanmak için… Okurken yazları otellerde çalıştım, staj yaptım. Bir de ajansa kaydoldum. Okulu bitirdiğimde önüme çıkan fırsatlarla bu işe girdim. Yoksa otelcilikten devam edebilirdim.

◊ Anne ve babanın mesleği neydi? Onlarda oyunculuk var mıydı?

Annem yıllarca çok meslek yaptı. Alaylı olarak mimarlık da yaptı, fotoğraf de yapıp sattı. Ben de o özelliğimi ondan almışım. Münasebetiyle biz hayata her şeyi yapabiliriz üzere bakıyoruz.

◊ Anne ve baban ayrılmıştı değil mi?

Evet.

◊ Siz kaç kardeşsiniz?

İki kız kardeşiz.

◊ Siz iki kardeş anneyle mi yetiştiniz?

Tabii. Babalarımız farklı bizim, onun babası ve annem de sonradan ayrıldı. Annem, kız kardeşim, ben birlikte büyüdük. Merhum anneannem, teyzem de bizimleydi, aslında bayanlarla büyüdüm. Her şeyi daima bayan bayana çözdük.

◊ Babanla hiç görüştün mü?

Görüşmedik.